دامان انسان را مىگيرد .
تعبير به « ابتغاء الثّواب » ، اشاره به اين است كه صبر در برابر تمام اين بذل و بخششها و صرف مال در مصارف مزبور بايد به خاطر خدا باشد ، تا اجر و پاداشش نزد او محفوظ ماند ، و به تعبير ديگر مهم آن است كه صرف هر گونه مال توأم با قصد قربت شود .
در پايان ، به آثار گرانبهاى اين كار پرداخته ، مىفرمايد : « به دست آوردن چيزى از اين صفات نيك ، سبب شرافت و بزرگى در دنيا و درك فضايل آخرت است ، إن شاء اللّه » ( فإنّ فوزا بهذه الخصال شرف مكارم الدّنيا ، و درك فضائل الآخرة ؛ إن شاء اللّه ) .
به يقين بذل و بخشش در موارد ششگانهء بالا ، هم سبب آبرو و شخصيت در جامعه انسانى در دنيا مىشود ، و هم از اسباب مهم سرافرازى در آخرت خواهد بود .
جمله : « من جاد ساد ؛ كسى كه جود و بخشش كند بزرگ و آقا مىشود » « 1 » ، كه از حضرت حسين عليه السّلام نقل شده ، و تدريجا به صورت ضرب المثلى در آمده ، گواه بر اين معناست ، همچنين حديث معروف از پدرش امير مؤمنان عليه السّلام كه فرمود : « و افضل على من شئت تكن اميره « 2 » ؛ به هر كس مىخواهى نيكى كن تا امير او باشى » .
گواه اين معناست ، و تجربيات روزمره همهء ما نيز بر اين معنا شهادت مىدهد .
هامش
( 1 ) كشف الغمه ، جلد 2 ، صفحهء 242 .
( 2 ) ارشاد ، جلد 1 ، صفحهء 303 ، بحار الانوار ، جلد 74 ، صفحهء 433 .