اينكه ، هيچ تضمينى سپرده نشده كه اين فرصت گرانبها تا كى پايدار مىماند ؛ ممكن است در يك لحظهء كوتاه ، همه چيز پايان گيرد ؛ درهاى توبه بسته شود ، پروندههاى اعمال مختومه گردد ، قلمها از نوشتن حسنات باز ايستد ، بدنها عليل و ناتوان به بستر بيمارى افتد ، زبانها از كار بيفتد و هيچ گونه راه بازگشتى وجود نداشته باشد ! قرآن مجيد بارها هشدار داده و همگان را به اين حقيقت توجّه مىدهد كه بعد از مرگ ، پشيمانى و ندامت سودى ندارد و تقاضاى بازگشت به دنيا و جبران تقصيرات به جايى نمىرسد . مىفرمايد :
« وَ أَنْفِقُوا مِنْ ما رَزَقْناكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُولَ رَبِّ لَوْ لا أَخَّرْتَنِي إِلى أَجَلٍ قَرِيبٍ فَأَصَّدَّقَ وَ أَكُنْ مِنَ الصَّالِحِينَ »
؛ از آنچه به شما روزى دادهايم انفاق كنيد پيش از آن كه مرگ يكى از شما فرا رسد و بگويد : پروردگار را چرا مرگ مرا مدّت كمى به تأخير نينداختى تا در راه خدا صدقه دهم و از صالحان باشم ! » و بلافاصله مىافزايد :
« وَ لَنْ يُؤَخِّرَ اللَّهُ نَفْساً إِذا جاءَ أَجَلُها وَ اللَّهُ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ »
؛ « 1 » خداوند هرگز مرگ كسى را هنگامى كه اجلش فرا رسد ، به تأخير نمىاندازد و خداوند به آنچه انجام مىدهيد آگاه است . »
هامش
( 1 ) سورهء منافقون ، آيات 10 - 11 .