فصل سى و پنجم : احكام نذر و عهد
سؤال 807 - در ايّام ماه مبارك رمضان ، كه براى تبليغ به منطقهاى از روستاهاى مرودشت شيراز رفته بودم ، شاهد محروميّتهاى بسيارى در اين روستا بودم ( از قبيل :
1 - نداشتن مسجد 2 - نداشتن جادّهء مناسب 3 - نداشتن دبيرستان ، مخصوصاً براى دختران 4 - نداشتن حتّى يك اتاق مخابراتى 5 - نداشتن محلّ مناسب ورزشى براى جوانان 6 - كمبود فضاى آموزشى دبستان و راهنمايى ) از طرفى 20 تا 30 نفر از اهالى روستا در ايّام محرّم ، مخصوصاً دههء اوّل ، هر كدام حدود 300 تا 400 هزار تومان خرج اطعام و پخت غذا مىنمودند ، و سفرههايى در حسينيّه انداخته مىشد كه نوعاً فقراى واقعى منطقه ، يا به علّت حفظ آبرو ، يا به علّت تراكم جمعيّت در حسينيّه ، و استفادهء متمكّنين و متموّلين و بستگان آنها ، از خوردن طعامهاى مربوطه محروم مىشدند . به علاوه ، بسيارى از غذاها دست نخورده و مصرف نشده دور ريخته مىشد . با توجّه به مشكلات موجود منطقه ، آيا مىتوان وجوهاتى را كه جهت روضهخوانى به شكل مذكور هزينه مىگردد ، و منجر به اسراف نعمتهاى الهى مىشود ، جمعآورى و با نظارت روحانى صرف نيازهاى فوق و مصارف عامّ المنفعه كرد ؟
جواب : چنانچه نذورات مزبور ، نذورات مطلقه براى امام حسين عليه السلام است ، مىتوان آن را براى حلّ مشكلات مردم استفاده كرد . ولى اگر نذر جهت طبخ غذا و اطعام است ، بايد فقط در همان راه مصرف شود . و اگر در آن ايّام ، يا در آن منطقه ، قابل استفاده نمىباشد ، مىتوانيد در مناطقى ديگر يا در ايّامى ديگر از آن براى اطعام استفاده كنيد .