فصل سى و ششم و سى و هفتم : احكام اقرار و شهادت
احكام اقرار
سؤال 1082 - در اداره آگاهى ، افرادى را به اتّهام دزدى دستگير مىكنند . غالباً اينطور است كه اگر به طور عادى و بدون كتك از آنها سؤال شود اقرار نمىكنند و رفقاى خود را معرفى نمىنمايند ، نتيجه اين مىشود كه اموال مردم از قبيل ماشين و فرش در دست دزدان مىماند ، امّا اگر شلاق و كتك در كار باشد غالباً اقرار به دزدى و معرفى رفقاى خود مىكنند . كارمندان اين اداره چه كنند كه از نظر شرعى مسئول نباشند ؟
جواب : هيچ متّهمى را بدون ثبوت شرعى جرم نمىتوان تعزير كرد مگر در دو صورت : الف ) در جايى كه مرتكب گناهانى مانند ورود بدون اجازه در خانه مردم يا باز كردن در اتومبيل و يا مفاسد اخلاقى كه با اقرار و اعتراف خودش به ثبوت رسيده و مشمول ادلّه تعزيرات است ، شده باشد . در اينجا مىتوان او را به اين عنوان تعزير كرد و در ضمن از او خواست كه مطالب خود را شرح دهد .
ب ) در جايى كه مسأله بسيار مهمّى مطرح باشد كه با كيان اسلام يا حكومت اسلامى و يا دما و نفوس مسلمين در سطح وسيع و گسترده مربوط باشد كه از باب قاعده اهم و مهم ، امكان چنين مجازاتى وجود داشته باشد . در ضمن امروز در دنيا روشهايى پيدا شده كه بازپرس بدون آزار متهم ، مىتواند مطالب را از او بگيرد .
سؤال 1083 - آيا اقرار توأم با اجبار نزد مأمورين انتظامى از راههاى ثبوت جرم مىباشد و يا اين كه بايد در محضر حاكم شرع و با رعايت شرايط و ضوابط مقدّس اسلام صورت گيرد ؟