ترك لذتها و شهوتها سخاست * هر كه در شهوت فرو شد بر نخاست
مُرد مُحسن ليك احسانش نمرد * تا نپندارى به مرگ ، او جان سپرد
مال در ايثار اگر گردد تلف * در درون صد زندگى آيد خلف
در روايتى آمده كه بخشنده كسى است كه واجبات الهى را اداء كند و بخيل كسى است كه نسبت به آنها بخل كند و انجام ندهد . « 1 »
از سرور آزادگان و سخاوتمندان كه نه از مال بلكه از جان و عرض و آبرو و شرفش در راه خدا گذشت ، چنين رسيده است :
اذا جادَتِ الدّنيا عليك فَجُد بِها * على الناس طُرّاً قبل انْ تَتَفَّلَتْ
فَلا الجود يفْنيها اذا هى اقْبَلَتْ * وَ لا البُخْل يبقيها اذا ما تَوَلَّتْ
يعنى : زمانى كه دنيا بر تو كرامت و بخششى كرد ، آن را بر همه مردم ببخش قبل از اينكه از دست برود .
نه جُود از بين برنده دنيا است اگر روى آورد ، و نه بُخل نگهدارنده آن است اگر پشت كند . « 2 »
در روايتى از رسول گرامى ( صلى الله عليه و آله ) چنين آمده :
« انّ السخاء شجرةٌ مِنْ اشجار الجنّة لَها اغصانٌ مُتدَلّيةٌ فى الدنيا فَمَنْ كانَ سخيّاً تَعَلَّقَ بِغُصْن مِنْ اغْصانها فَساقَه ذلك الغُصْن الى الجنّة ؛
« سخاوت درختى از درختان بهشت است ، براى آن شاخههائى است كه در دنيا آويزان است ، كسى كه سخى شد به شاخهاى از شاخههاى آن چنگ انداخته و آن شاخه او را بسوى بهشت مىكشاند » . « 3 »
سخاوت پيشه كن كه شجاعترين مردم سخاوتمندترين آنها است
« اشْجَعُ
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، جلد 71 ، صفحه 351 ، ميزان الحكمه ، جلد 2 ، صفحه 186 .
( 2 ) . بحار الانوار ، جلد 44 ، صفحه 191 ، ( ميزان الحكمه ، جلد 2 ، صفحه 188 ) .
( 3 ) . بحار الانوار ، جلد 8 ، صفحه 171 - جلد 71 ، صفحه 352 - كنزل العمال ، خبر 15926 . .