جز آن كسى كه تيرهبختترين مردم است ، جاودانه در آن درنيايد ؛ ( 15 )
همان كسى كه حق را تكذيب كرد و از آن روى برتافت . ( 16 )
و آنكس كه پرواكنندهترين مردم است ، قطعا از آن آتش دور داشته مىشود ؛ ( 17 )
همان كسى كه دارايىاش را مىبخشد و به وسيلهء آن رشدى شايسته مىجويد . ( 18 )
و هدفش از كمك به نيازمندان جبران احسان آنان نيست ، زيرا هيچكس از آنان بر گردن او حق نعمتى ندارد كه جبران آن لازم باشد . ( 19 )
بلكه انفاق او تنها براى دستيابى به خشنودى پروردگار بلندمرتبهاش است . ( 20 )
و به زودى با دريافت پاداشى نيكو از جانب پروردگارش ، خشنود خواهد شد . ( 21 )
سورهء ضحى / 93
بهنام خداوند گستردهمهر مهربان
سوگند به آن دم كه آفتاب بگسترد ، ( 1 )
و سوگند به شب آنگاه كه تاريكىاش فراگير شود و آرام يابد ، ( 2 )
كه پروردگارت - بر خلاف آنچه دشمنان مىگويند - نه رهايت كرده و نه تو را دشمن داشته است . ( 3 )
تو در اين دنيا مورد رحمت مايى ، و سراى آخرت قطعا براى تو بهتر از اين سراى خواهد بود . ( 4 )
و به زودى پروردگارت در آن سراى [ چنان مقامى ] به تو عطا كند كه خرسند شوى . ( 5 )
مگر تو را كودكى يتيم نيافت پس به تو پناه داد ؟ ( 6 )
و تو را راه نايافته ديد پس هدايتت كرد . ( 7 )
و تو را تهيدست يافت پس توانگرت ساخت . ( 8 )
پس تو نيز يتيم را خوار و مغلوب مكن كه خود درد يتيمى را احساس كردهاى . ( 9 )
و سؤالكننده را كه از تو رهنمود مىخواهد يا مالى مىطلبد ، از خود مران و بر او بانگ مزن كه خود تلخى تنگدستى را چشيدهاى و نياز به رهنمود را دانستهاى . ( 10 )
تو مىدانى كه همهء اين نعمتها از جانب خداست ، پس نعمت پروردگارت را بازگوى و شكرش را به جاى آور ( در گفتار و كردارت نشان ده كه نعمتها دادهء خداست ) . ( 11 )
سورهء شرح / 94
بهنام خداوند گستردهمهر مهربان
آيا به تو شرح صدر نداديم تا بتوانى وحى را دريافت كنى و بر گزندها و مشكلات راه رسالت شكيبا باشى ؟ ( 1 )
ما پيام تو را به مردم رسانديم و آنان را به پذيرش آن برانگيختيم و بدينوسيله سنگينى بار رسالت را از دوش تو برداشتيم . ( 2 )
آن بار سنگينى كه پشت تو را شكسته بود . ( 3 )
و آوازهات را بلند گردانيديم تا آنجا كه نام تو را با نام خود قرين ساختيم . ( 4 )
آرى ، رنجها را از دوش تو برداشتيم ، زيرا سنّت ما بر اين جارى است كه در پى دشوارى آسانى باشد . ( 5 )
به يقين ، در پى دشوارى آسانى خواهد بود . ( 6 )
اكنون كه دانستى سنّت ما چيست ، هرگاه از كار رسالت فارغ شدى ، به عبادت بكوش و رنج آن را بر خود هموار ساز . ( 7 )
و بدينوسيله به پروردگارت رغبت كن تا در پى اين رنج ، آسايشى نصيب تو سازد . ( 8 )