تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — صفحة 595

مساهمون:

ص٥٩٥
به‌نام خداوند گسترده‌مهر مهربان سوگند به خورشيد و تابش آن ، ( 1 ) و سوگند به ماه چون از پى خورشيد رود ، ( 2 ) و سوگند به روز چون زمين را روشن كند ، ( 3 ) و سوگند به شب چون زمين را فراگيرد ، ( 4 ) و سوگند به آسمان و به آن مقتدرى كه آن را بنا كرد ، ( 5 ) و سوگند به زمين و به آن قدرتى كه آن را بگسترد ، ( 6 ) و سوگند به نفس آدمى و آن قدرتمند حكيمى كه آن را موزون ساخت و سامان بخشيد ، ( 7 ) و گنهكارى و تقواپيشگىاش را به آن الهام كرد ، ( 8 ) به همهء اينها سوگند كه هركس نفس خود را به وسيلهء تقوا رشد داد به سعادت رسيد . ( 9 ) و هر كس آن را با گناه پروريد ناكام ماند . ( 10 ) به فرجام ثموديان بنگريد تا عاقبت گناه را دريابيد . قوم ثمود در اثر طغيانشان پيام الهى را دروغ انگاشتند . ( 11 ) آن‌گاه كه تيره‌بخت‌ترينشان برانگيخته شد تا ناقهء الهى را پى كند . ( 12 ) پس صالح فرستادهء خدا به آنان ابلاغ كرد كه ناقهء خدا و آب خوردنش را واگذاريد و مانع آن نشويد . ( 13 ) ولى قومش او را تكذيب كردند و ناقه را كشتند ؛ پس پروردگارشان آنان را به سزاى گناهشان به عذابى فروگرفت و با خاك يكسانشان ساخت . ( 14 ) و از فرجام كارى كه كرد باكى ندارد . ( 15 )

سورهء ليل / 92

به‌نام خداوند گسترده‌مهر مهربان سوگند به شب آن‌گاه كه روز را بپوشاند ، ( 1 ) و سوگند به روز آن‌گاه كه پديدار گردد ، ( 2 ) و سوگند به آن قدرتى كه نر و ماده را آفريد ، ( 3 ) كه تلاش‌هاى شما گوناگون است . ( 4 ) امّا آن‌كس كه براى رضاى خدا از مال خود بخشيد و تقوا پيشه كرد ، ( 5 ) و نيكوترين وعدهء خدا را در مورد انفاق‌كنندگان راست شمرد ، ( 6 ) به زودى او را در اثر كارهاى شايسته‌اى كه انجام مىدهد براى ورود به بهشت آماده خواهيم ساخت و به آسايش و زندگى آسوده مىرسانيم . ( 7 ) و امّا آن‌كس كه از بخشش مال خود بخل ورزيد و با گردآورى ثروت در پى توانگرى بود ، ( 8 ) و نيكوترين وعدهء خدا را دروغ شمرد ، ( 9 ) به زودى او را براى دشوارى و عذاب آماده خواهيم ساخت . ( 10 ) و آن‌گاه كه بميرد و به هلاكت افتد ، ثروتش براى او كارساز نيست . ( 11 ) ما اين حقايق را براى راهنمايى مردم بيان مىكنيم ، چرا كه راهنمايى بندگان تنها بر عهدهء ماست . ( 12 ) و همانا جهان آخرت و سراى نخستين از آن ماست . ( 13 ) بدين‌سبب شما را از آتشى كه زبانه مىكشد ، بيم دادم . ( 14 )