و قطعا اين قرآن مؤمنان را به حق رهنمون مىشود و براى آنان مايهء رحمت است . ( 77 )
به يقين ، پروردگار تو با حكم خود ميان بنى اسرائيل داورى خواهد كرد ، و اوست آن مقتدر دانا كه در ارادهء خود مغلوب نمىشود و در حكمش خطا نمىكند . ( 78 )
پس بر خدا توكّل كن و كار مشركان و كافران بنى اسرائيل را به او واگذار و بدان كه تو قطعا بر حقّى آشكار قرار دارى . ( 79 )
آرى ، كارشان را به خدا واگذار ، زيرا آنان مردگانند و تو نمىتوانى سخن خود را به مردگان بشنوانى و آنان را هدايت كنى . آنان كرانى هستند كه تو از شنواندن و رساندن دعوتت به آنان ناتوانى ، بهويژه آنگاه كه از تو روى برمىتابند و پشت مىكنند و گرنه امكان داشت كه با اشاره سخن خود را به آنان بفهمانى و هدايتشان كنى . ( 80 )
اى پيامبر ، اينان كورند و به بيراهه مىروند ، و تو نمىتوانى كوران را راه بنمايى و آنان را از گمراهى بازدارى ؛ تو فقط مىتوانى سخنت را به كسانى بشنوانى و آنان را هدايت كنى كه در آيات ما - كه همه بيانگر توحيد است - بينديشند و تصديق كنند . اينانند كه در برابر ما تسليم مىشوند و ايمان مىآورند . ( 81 )
و هنگامى كه بر كافران زمان آن فرا رسد كه آيتى خارق العاده به آنان ارائه شود تا آنان را به اعتراف به حق وادار كند ، جنبندهاى را كه با آنان سخن خواهد گفت ، از زمين براى آنان پديد مىآوريم ؛ زيرا در آن هنگام مردم بر اثر از كف نهادن استعداد ايمان به نشانههاى روشن ما يقين نمىكنند . ( 82 )
و ياد كن روزى را كه از هرامّتى ، گروهى از كسانى را كه آيات ما را دروغ انگاشتند برمىانگيزيم و برانگيختهشدگان از اينكه پراكنده شوند بازداشته مىشوند تا همه آنان يك جا گردآورى شوند . ( 83 )
تا چون در جايگاهى كه با آنان سخن گفته مىشود حاضر شوند ، خدا به آنان مىگويد : آيا نشانهها و آيات مرا دروغ انگاشتيد و در آنها انديشه نكرديد و آنها را ندانستيد ؟ شما جز تكذيب آيات من چه مىكرديد ؟ ( 84 )
و چون با تكذيب آيات خدا بر خود ستم روا داشتند ، اين سخن كه خدا ستمكاران را هدايت نمىكند ، در مورد آنان به وقوع پيوست ؛ ازاينرو آنان ديگر عذرى براى خود نمىيابند و هيچ سخنى نمىگويند . ( 85 )
آيا نديدهاند كه ما شب را پديد آوردهايم تا در آن آرامش بيابند ، و روز را روشن قرار دادهايم تا در پرتو آن آيات الهى را بنگرند ؟ به راستى در اين امور براى مردمى كه ايمان دارند نشانههايى بر يكتايى خدا هست . ( 86 )
و روزى كه در صور دميده شود ، پس با نخستين نفخه ، هركه در آسمانها و هركه در زمين است به وحشت افتد و بميرد ، مگر آنكس كه خدا بخواهد ، و با نفخهء دوم همگان - چه آنان كه از دهشت مرده و چه آنان كه استثنا شدهاند - به حضور خدا آيند ( 87 )
تو اين كوهها را كه اينك بىحركت مىپندارى آن روز كه در صور دميده شود خواهى ديد كه بسان ابرها به حركت در مىآيند و اين جهان فرومىريزد و با فروريختنش آخرت برپا مىشود و هستى به كمال مىرسد ، زيرا خدا آن را ساخته است ؛ همو كه هرچيزى را استوار و متقن پديد آورده است . به يقين ، او در آن روز به جزئيات آنچه شما مىكرديد آگاه است . ( 88 )
ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — صفحة 384
مساهمون: سيد محمد رضا صفوى
ص٣٨٤