پس هنگامى كه نيكى ( وفور نعمت و گشايش روزى ) به آنان روى مىآورد مىگفتند : اين ويژهء ماست ؛ و اگر بدى ( قحطى و كمبود ) به آنان مىرسيد ، به موسى و كسانى كه با او بودند فال بد مىزدند . بدانند كه عذابشان كه براى آنان مايهء بدشگونى است فقط نزد خداست و از بين نمىرود ، ولى بيشترشان اين حقيقت را نمىدانند . ( 131 )
و به موسى گفتند : هر افسونى را كه به گمان خود معجزه مىپندارى براى ما بياورى تا ما را به وسيلهء آن جادو كنى ما به تو ايمان نخواهيم آورد . ( 132 )
پس بر آنان طوفان آب و ملخها و كنهها و غوكها و خون را كه نشانههايى روشن بودند و جداى از يكديگر رخ مىنمودند فرستاديم ، ولى آنان تكبّر ورزيدند و به موسى ايمان نياوردند و قومى گناهپيشه بودند . ( 133 )
و هرگاه يكى از آن عذابها بر آنان فرود مىآمد مىگفتند : اى موسى ، به پيمانى كه پروردگارت نزد تو دارد كه دعايت را مستجاب مىكند ، براى ما از او درخواست كن . قطعا اگر اين عذاب را از ما بردارى به تو ايمان مىآوريم و بنى اسرائيل را رها مىكنيم تا با تو رهسپار شوند . ( 134 )
و چون عذاب را از آنان برمىداشتيم و آنان به پايان مهلتى كه براى وفا به پيمانشان تعيين شده بود مىرسيدند ، بىآنكه انتظار رود پيمان خود را مىشكستند . ( 135 )
پس ، از آنان انتقام گرفتيم و آنان را در دريا غرق كرديم بدينسبب كه آيات ما را دروغ انگاشتند و از آنها غفلت ورزيدند . ( 136 )
و به آن مردمى كه پيوسته ضعيف و ناتوان نگاه داشته مىشدند ، مشرقها و مغربهاى سرزمين قدس را كه در آن بركت بخشيده بوديم ، به ميراث داديم ، و قضا و وعدهء نيكوى پروردگارت براى بنى اسرائيل به پاس صبرى كه پيشه كردند ، تحقق يافت ، و قصرها و كاخهايى را كه فرعون و قومش ساخته بودند و باغهايى را كه با داربستها برافراشته بودند ، ويران كرديم . ( 137 )
ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — صفحة 166
مساهمون: سيد محمد رضا صفوى
ص١٦٦