دايى كلينى - كه خود محدثى بزرگ بود و از شيفتگان مكتب اهل بيت به شمار مىرفت - در تعليم و تربيت وى نقش بسزايى داشت . اين مرد دانشمند - كه « علّان » ناميده مىشد - در سفر حج و در راه زيارت خانه خدا به شهادت رسيد .
كلينى توانست در دوران كودكى از محضر اين عالم شهيد و پدر بزرگوارش كسب فيض كرده و با منابع علم حديث و رجال آشنا گردد . بعد از طى تحصيلات ابتدايى براى پيمودن مدارج كمال انسانى به شهر رى - كه در آن عصر از مرتبه علمى خاصى برخوردار بود - مسافرت كرد .
شهر رى
شهر رى كه در آن روزگار قلب ايران محسوب مىشد ، به نقطه برخورد آراء و نظرات فرقههايى چون اسماعيليه و مذاهبى چون شافعى ، حنفى و شيعى مبدل شده بود .
كلينى در اين زمان در ضمن تحصيلات خود نه تنها با عقايد و نظريات مذاهب و گرايشهاى مختلف آشنا شد ، بلكه به ماهيت برخى از حركتهايى كه مىرفت تشيع را از مسير خود منحرف كند پى برد . كلينى درد را شناخت و آگاهانه به درمان آن پرداخت . او معتقد بود علاج اين همه نابسامانى ، بازگشت به كلام و پيام اهل بيت عليهم السلام است .
كلينى در اين برهه از زمان ، به دور از هر هياهو ، مسير خود را مشخص كرده و تصميم گرفت به ضبط و فراگيرى احاديث بپردازد . از اين رو ، در محضر اساتيد بزرگى چون ابو الحسن محمد بن اسدى كوفى زانوى ادب زده و در نوشتن احاديث و بحث و گفتگو درباره آنها از خود لياقت بسزايى نشان داد .
هجرت به قم
عصر كلينى را بايد « عصر حديث » ناميد . در اين زمان نهضتى كه براى يافتن ، شنيدن و نوشتن احاديث و روايات آغاز شده بود ، سراسر ممالك اسلامى را فراگرفته بود و در اين ميان كلينى را مىتوان يكى از تشنگان پاك باخته علم حديث به شمار آورد .
كلينى با شناخت عصر خود و موقعيت زمانى و پى بردن به اين مسأله كه اين عصر