و ديگر حق تعالى مىفرمايد :
( مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ )
« 1 » .
يعنى : مثل جماعتى كه صرف مىنمايند مالهاى خود را در راه خدا - از زكات و خمس و حج و جهاد و غير اينها - مانند دانهاى است كه برويد از آن هفت خوشه و در هر خوشه صد دانه بوده باشد ، كه مجموع هفتصد برابر مىشود و خدا مضاعف مىگرداند به اضعاف اين از براى هر كه خواهد .
و امّا احاديث در اين خصوص بسيار است و ما در اينجا هجده حديث نقل مىكنيم :
حديث اول :
از حضرت صادق عليه السّلام مروى است كه : « هر كه ندهد قيراطى از زكات را - كه بيست و يك دينار است - او نه مؤمن است و نه مسلمان و در وقت مردن استغاثه خواهد كرد كه مرا برگردانيد به دنيا تا زكات را بدهم » « 2 » .
حديث دويم :
از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله مروى است كه : « كسى كه پول طلا و نقره داشته باشد و زكات آن را ندهد ، حق تعالى در روز قيامت حشر خواهد نمود او را در زمين لغزندهاى كه پا بر آن بند نشود و مسلّط خواهد ساخت به او مارى پيسه را كه زهرش از همهء مارها عظيمتر است و از عقب او خواهد دويد و او خواهد گريخت و تا چون به او برسد و داند كه خلاصى از او نخواهد يافت و ندارد ، دست خود را به دهان او خواهد داد ، پس او را به دندان گيرد مانند شتر نرى كه علف به دندان گيرد ، پس طوقى گردد و در گردن او افتد . و هر كس شتر يا گاو و يا گوسفند داشته و زكات آن را ندهد ، حق تعالى آن را در قيامت حبس كند در صحراى لغزندهاى و پامال كند او را هر حيوان شكافته سمى به سم خود و بگزد او را هر صاحب نيشى و هر صاحب زهرى به نيش خود . و هر كه زراعت داشته باشد يا انگور و خرما داشته باشد و زكات آن را ندهد ، آن قطعههاى زمين را تا طبقه هفتم طوق گردانند و در
هامش
( 1 ) . البقرة ( 2 ) : 261 .
( 2 ) . الفقيه 2 : 7 / 21 ؛ الكافي 3 : 503 / 3 ؛ وسائل الشيعة 10 : 32 / 3 .