جدا نخواهد ماند ، بلكه بر حسب فطرت خويش به خاطر علم و قدرت و عشق و جمال و ديگر اسماء حسنايى كه تنها در نزد خداست بدان طريق در سير و صعود است .
بر آدمى لازم است راهى را كه از آن مىتواند به اين اسماء حسنى برسد از دست ننهد و بىهيچ سستى و تنبلى دمى از رفتن نياسايد ، زيرا عالىترين اهداف زندگى همين است و بس . تلاش پيوسته و كوشش ناگسسته در طى طريق الى اللَّه و وصول به اسماء حسناى او ضامن تكامل بشر و عروج و ارتقاء اوست . از اين روست كه مىفرمايد :
«
وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ
- به او تقرب جوييد . »
وسيلهء اين تقرب چيست ؟
از سياق عبارت برمىآيد كه بطور مطلق هر گونه وسيلهء حقيقى كه ما را به خدا و اسماء حسناى او از علم و قدرت و محبت و جمال / 365 و غير آن برساند وسيله خواهد بود . نماز و روزه و حج و زكات و صدقه و قربانى هم وسيلهاند . همچنين تأليف كتب و ايراد خطابه و فرا خواندن مردم به سوى خدا از جمله وسايلاند .
هم چنان كه وسيلههاى رسيدن به خدا متنوع است مواهبى هم كه انسان از آنها برخوردار است و بر اوست كه آنها را ذخيره نكند و بىاستفاده رها ننمايد ، نيز مختلف است . موهبتى كه آدمى آن را ذخيره كند كهنه و فاسد مىشود . نيرويى كه امروز بايد به مصرف رسد اگر آن را براى فردا گذارند بسا كه ديگر به كار نيايد . از اين رو جهاد و مقاومت در برابر همهء موانع نفسانى كه سد راه بشر مىشوند و طريق او را به تعالى و ارتقاء برمىبندند واجب است .
«
وَ جاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
- و در راه خدا جهاد كنيد باشد كه رستگار شويد . »