از اين كه درخت وحدت مذاهب و تقريب آنان اين گونه به سوى رشد ، شكوفايى و بالندگى مىرفت ، آيتالله بروجردى بسيار خوشحال و اميدوار بود و هر از چند گاهى در جلسهء درس به مناسبتى به اين موضوع اشاره مىكرد و از روند پيشرفت ، اظهار رضايت مىنمود و مىفرمود « امر تقريب در حال پيشرفت است و خدا را شكر كه ما هم در آن سهمى داشتيم . » « 1 »
شيوهء پيشنهادى تقريب
به طور خلاصه ، شيوهء پيشنهادى آيتالله بروجردى پيرامون وحدت بين مذاهب اين بود كه ميان شيعه و سنى در دو نكتهء اساسى ، اختلاف نهفته است . يكى جانشينى پيامبر و امامت و رهبرى مسلمانان است و ديگر اين كه بعد از رحلت پيامبر ، مسلمانان در عمل به احكام به چه كسى رجوع نمايند و تكليف روزمزهء خود را از كدام مرجع بگيرند ؟ اولًا ، بحث دربارهء موضوع اول ، يك بحث تاريخى است . هر چه بوده گذشته است و لزومى ندارد دوباره مطرح شود . تجربه هم نشان داده كه طرح اين گونه مسائل هميشه سبب اختلاف شديد و منشأ سوء استفادههاى دشمنان بوده است . ثانياً اگر
هامش
( 1 ) . همان ، ص 232 .