وحشت يزيد از حضورش در مدينه و دستور به جدا شدن وى از مردم و پيشگيرى از هرگونه فتنهاى ، راهى مصر شد ، او را همراهى مىكرد . « 1 »
خانم دكتر بنت الشاطى در تفسيرى بر اين سخن مىگويد : اگر اين روايت درست باشد چه بسا بانو سكينه پس از وفات عمهاش زينب در سال 62 ه - ق به حجاز بازگشته باشد . « 2 »
بهرحال در قرون وسطى و بهويژه در زمانهاى سختى و جنگ - كه مردم پناهى جز خداوند يگانه نمىيابند - ديده شده كه بيشتر براى زيارت و دعا و طلب بركت و گشايش و . . . دست بهدامان ضريح اهل بيت و اولياى پاك خدا مىشوند تا خداوند گرفتارىهاى آنانرا بر طرف سازد و بلاها را از ايشان دور كند ؛ علاوه بر اين ضريحها و مزارهايى نيز وجود دارد كه آنها را " مزارهاى رؤيا " مىنامند ؛ وقتى يكى از اولياى خدا و بندگان خوب خدا خوابى مىبيند كه به معناى ساختن مسجد يا ضريحى براى يكى از اهل بيت يا شخصيّت صالح باشد ، خود را موظف مىبيند كه به همين نام مسجد يا ضريحى بنا كند . « 3 »
مسجدى كه فعلا وجود دارد مربوط به دوره عبدالرحمن كدخدا ( سال 1173 هجرى ) است كه پس از آن وزارت اوقاف در قرن سيزدهم ه - ق آنرا بازسازى و مرمت كرد . بر در اطاقك مسى موجود در اين ضريح ، لوح يادبودى ديده مىشود كه تاريخ سال 1266 ه - ق را روى خود دارد .
هامش
( 1 ) - سكينه بنت الحسين ( بنت الشاطىء ) صفحات : 35 و 36 .
( 2 ) - همان منبع .
( 3 ) - همچنانكه پيش از اين نيز گفتيم اين نظريه درست نيست و نمىتوان آنرا پذيرفت . ما حتما بايد مسايل را بيشتر و بيشتر مورد توجه و دقت و مطالعه قرار دهيم تا به اسناد و مدارك و شواهد درست و معقولى كه مردم براى بناى اين مساجد و آرامگاهها و ضريحا داشتهاند ، واقف شويم و نمىتوان در اين مورد تنها به نظريه " رؤيا " بسنده كرد !