تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 509

/ 543 توانايى و قدرت جباران بزرگتر از قدرت خدا نيست ، پس چرا آدمى از آنان بترسد ؟ ! [ 30 ] و دانايى و توانايى خدا در روز رستاخيز آشكار مىشود : « يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً - روزى كه هر كس آنچه نيكى كرده است را در برابر خود مىيابد . » در پيش روى خود ، اعمال خويش را كه تجسّم پيدا كرده و به صورت حقايق قابل مشاهده درآمده مىبيند ، و چه عالى و مايهء خوشى و شادمانى است كه آدمى عمل نيك خود را ببيند ، آن هم در هنگامى كه خستگيها از بين رفته و دشواريها به پايان رسيده و پايان نيك عمل بر جاى مانده است . ولى كارهاى بد چه مىشود ؟ « وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً - و همچنين هر عمل بدى را كرده است ( مىبيند ) و چنان دوست دارد كه ميان او و بديها فاصلهء دورى باشد . » آن هم در حالى كه لذت سادهء انجام كار بد از ميان رفته ، و عواقب گناه بر جاى مانده است . مجرمان به راههاى گوناگون از عواقب كارهاى خود مىگريزند ، ولى آيا به نتيجه مىرسند ؟ هرگز ، و چنين است حال گناهكاران در دنيا كه عواقب كارهاى خود را ملاقات مىكنند . از اين جا خدا مىگويد : « وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ - و خداوند شما را از خود بيم مىدهد . » حذر كردن و جدان زنده‌اى است كه در داخل نفس مىتپد ، و به دقّت ، چشم به راه نتايج اعمال است ، و حذر و بيمى كه خدا به انسان مىدهد ، برخاستهء از رحمت خدا است كه آخرين پناهگاه آدمى بر روى زمين است . « وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ - و خدا به بندگان مهربان است . »