و از اين جا :
/ 541 «
لا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ
- نبايد كه مؤمنان كافران را به جاى مؤمنان دوستان خود گيرند . » چنان مىنمايد كه مهمترين معناى ( اولياء ) - كه با سياق هم مناسبت دارد - پيشوايان و رهبران است .
«
وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِي شَيْءٍ
- و هر كس چنين كند ، او را با خدا راهى نيست ، » چه خدا وابستگى لفظى مردم را به رسالت او رد مىكند ، ولى وابستگى عملى را چنين نمىكند .
«
إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً
- مگر آنكه از ايشان ترس داشته باشيد و تقيه كنيد . » يعنى از خشم و غضب ايشان بيمناك باشيد ، كه در اين صورت تسليم ظاهرى به ولايت ايشان با وابستگى حقيقى به رسالت صحيح خودشان روا است .
تقيه و پرهيز و تقاة مبارزهء پنهانى عليه طاغوتيان و گردنكشان و كارى از آن روى دشوار است كه نه تنها در آن هر لحظه براى انسان رسالتى احتمال خطر وجود دارد ، بلكه در آن احتمال تسليم شدن به فريبندگيهاى سلطه و ثروت و جز آن نيز مىرود ، و انسان رسالتى در تمام مدتى كه به عمل سرّى مىپردازد بايد با آن هم مبارزه كند .
مثل انسان رسالتى در اين جا همچون پزشكى است كه به مداواى گروهى از جذاميان اشتغال دارد و اگر مصونيت كافى نداشته باشد ، عامل گرفتارى به جذام به او هم سرايت خواهد كرد .
و به همين سبب قرآن به اين گونه كسان هشدار مىدهد كه مراقب ايشان است و بايد از او بر حذر باشند .
«
وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ
- و خداوند شما را از خود بيم مىدهد ، و بازگشت به سوى خدا است . »