در كلام خود صريحاً وعدهء عذاب به مرتكبين آنها را داده است .
گذشته از اينكه در مورد برخى از آنها مجازاتهاى سخت وضع شده ، به طور كلى از مرتكبين آنها - اگر چه يك مرتبه انجام دهند - عدالت را الغا كرده است ، يعنى « شرافت » يك عضو « صالح » جامعهء انسانى را از ايشان سلب نموده است .
كسى كه مرتكب گناه بزرگ شود ، عدالت خود را از دست مىدهد و از مزايايى كه يك عضو صالح از اعضاى جامعه مىتواند بهرهمند گردد ، محروم مىشود و نمىتواند متصدى يكى از مشاغل گوناگون حكومت اسلامى باشد به اين معنا ، نمىتواند به مسند « خلافت » تكيه زند ، نمىتواند « امام جماعت » باشد . شهادت وى بر نفع و ضرر كسى قبول نيست و به همان حال خواهد ماند تا توبه كند و با تقواى مداوم خود ، بار ديگر صفت عدالت را در خود به وجود آورد .
وجوب كار و اهميت كسب و صنعت
فعاليت و كار ، پايه و اساسى است كه نظام آفرينش روى آن استوار مىباشد و يگانه ضامن بقاى هر آفريدهاى است . خداى متعال آفريدههاى خود را مناسب حال هر يك ، با وسايلى مجهز كرده كه با به كار انداختن آنها ، منافع را جلب و مضار را از خود دفع كند .
انسان كه شگفتترين و پيچيدهترين نقش و نمونه آفرينش است ، نيازش از ديگر آفريدگان بيشتر مىباشد و بدين سبب ، به فعاليت بيشترى احتياج دارد تا به وسيلهء آن ، حوايج بىشمار شخص خود را رفع نمايد و هم نظام خانوادگى را كه طبعاً بايد تشكيل دهد ، سر پا نگهدارد .
اسلام كه دينى فطرى و اجتماعى است ، به همين ملاحظه كسب و كار را واجب دانسته است .
پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد :