اللَّهَ عِنْدَهُ فَوَفَّاهُ حِسابَهُ » « 1 » خداوند اعمال كفّار و غايات موردنظر آنان را به سرابى در بيابان تشبيه مىكند كه انسان تشنه به دنبال آن مىرود و هنگامى كه به آن رسيد مقصود خويش را باز نمىيابد ، بلكه چيزى مىيابد كه مقصودش نبوده و بنابراين بر وى روشن مىگردد آنچه كه به دنبالش بوده مقصود اصلى وى را محقق نساخته « وَ اللَّهُ غالِبٌ عَلى أَمْرِهِ » « 2 »
زينت بودن امور دنيا
و به اين معنا اشاره مىكند خداوند سبحان آنجا كه مىفرمايد : « إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَها لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا * وَ إِنَّا لَجاعِلُونَ ما عَلَيْها صَعِيداً جُرُزاً » « 3 » ؛ چه آنكه زينت به معناى شىء زيبايى است كه به نفسه و به ذاته محبوب است و شىء ديگرى آن را همراه خود مىسازد تا از آن كسب حسن نمايد و به عبارت ديگر هنگامى كه « زينت » مورد عنايت و توجه قلب واقع مىگردد ، ملازم آن نيز مورد عنايت واقع گردد و جلب رغبت ديگران نمايد ، بهطورى كه اين همراه مقصود و محلّ رغبت واقع شود ولو اينكه واقعاً آن شىء زينتى مقصود است . به اين بيان آنچه كه بر روى زمين است زينت زمين قرار داده شده تا اينكه انسانها زمين را هدف و مقصد خويش قرار دهند و به همين زمين هم و اصل شوند با اينكه مقصود اصلى آن زينت بوده است . 62 خداوند سبحان فرمود : « أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ