دينى كه تنها تصور فهرست مسائل آن از عهده نيرومندترين حقوقدانان جهان در تمام مدت زندگانيش بيرون است .
و اما اعجاز قرآن مجيد در بيان خود ، اگر چه اسلوب خارق عادت قرآن از سنخ لهجه عرب دوران فصاحت و بلاغت امت عرب مىباشد كه در تاريخ زبانها قطعه مشعشعى است كه اختصاص بعرب داشته و اين لهجه در دوره فتوحات اسلامى كه در قرن اول هجرى بود در اثر آميزش زبان عرب با - زبانهاى بيگانه سپرى شده و اكنون لهجه تخاطب عربى مانند ساير زبانها از لهجه شيواى آنروز دور و بيگانه است .
ولى قرآن مجيد تنها با اسلوب لفظ خود تحدى نمىكند بلكه با جهات معنوى خود نيز مانند جهات لفظى تحدى و دعوى اعجاز مىنمايد .
بااينحال كسانى كه آشنائى به زبان عربى دارند و در نظم و نثر اين زبان تتبعى كردهاند هرگز نمىتوانند ترديد كنند كه لهجه قرآن لهجه شيوا و شيرينى است كه درك انسان را از زيبائى خود مبهوت و زبان را از وصف آن الكن و زبون مىسازد نه شعر است و نه نثر بلكه اسلوبى وراى هر دو كه
قرآن در اسلام ( طبع قديم ) ( فارسى ) — صفحة 200
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٢٠٠