بار كنى دو ركعت نماز بكن ، پس آن زمين را وداع كن و سلام بر آن زمين و اهل آن زمين بكن كه هر بقعه‌اى از زمين را اهلى چند است از ملائكه . و اگر توانى مخور هيچ طعامى را مرگ آن كه قدرى از آن را تصدّق كنى ، و بر تو باد به خواندن كتاب خداى تعالى مادام كه سوار باشى ، و بر تو باد به تنزيه و ياد خداى تعالى كردن تا مشغول كار باشى ، و بر تو باد به دعا كردن در وقتى كه تنها و بيكار باشى . و زينهار ! كه در اول شب راه مرو بلكه در اول شب فرود آى و در نصف آخر شب راه رو . و زينهار ! كه در راه رفتن صدار را بلند كنى . « 1 » و از حضرت امير المؤمنين عليه السلام منقول است كه : « مروّت و مردى در حضر : خواندن قرآن است و هم نشينى با علما كردن و تفكّر در فقه و علوم كردن و محافظت بر نمازهاى جماعت كردن ، و امّا مروّت سفر : پس توشه‌ى خود را صرف كردن و مخالفت از رفيقان نكردن و خداى تعالى را در هر بلندى و پستى و فرود آمدن وايستادن و نشستن بسيار ياد كردن است . « 2 » » و حضرت صادق عليه السلام فرمودند كه : « چون با جماعتى رفيق شوى مگو اين جا فرود آيى د يا اين جا فرود ميايى د كه در ميان ايشان كسى است كه اين كار را بكند اگر تو به ايشان بگذارى . « 3 » » و از براى اعانت كردن مؤمن مسافر ثواب بسيار ذكر شده و ذكرش در اين جا با اختصار مناقات دارد .