مقامات العلية في موجبات السعادة الأبدية ( خلاصه معراج السعادة وحلية المتقين ) ( فارسي ) — صفحة 443

بر رويش چيزى نزند كه تسبيح پروردگار خود مىكند ، و سواره بر روى او نايستد مگر در وقتى كه جهاد مىكند در راه خدا ، و زياده از طاقت او بارش نكند ، و تكليف رفتار آن قدر بكنند كه طاقت دارد ، « 1 » بدان كه ميزان راه رفتن او به روشى است كه وقت جو به طويله خود مىرود چنان چه تعيين آن شده است . « 2 » و رويش را داغ نكند ، « 3 » و بايد كه سه نفر بر يك چهارپا رديف نشوند كه يكى از ايشان ملعون است . « 4 » و وارد شده كه : « هيچ صاحب روحى را چيزى بر رويش مزنيد كه تسبيح پروردگار خود مىگويد ، « 5 » و هر چيزى را حرمتى است و حرمت حيوانات در روى ايشان است . « 6 » » و وارد شده كه « حضرت امام زين العابدين عليه السلام بيست حج كردند بر شترى و يك تازيانه بر آن نزدند « 7 » » و مهربان باش بر مركوب خود كه هر دابه كه صاحبش خواهد بر او شود درآن وقت مىگويد : اللهم اجعله بى رحيما يعنى : خداوندا او را به من مهربان گردان « 8 » « ق ظم » و چون چهارپايت به سر درآيد او را مزن و به او بد مگو . « 9 » و بدان كه ، بر كوهان هر شترى شيطانى است آن را به كار فرما و نرم كن ونام خدا ببر در وقت سوار شدن و بار كردن . « 10 » و وارد شده كه : « شترى كه هفت مرتبه آن را به حج