حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام مىفرمودند كه : « هرگز بوى خوش را رد نمىكنم . « 1 » »

وارد شده كه : « حضرت امام زين‌العابدين عليه السلام شيشه‌اى از مشك داشتند در جا نماز خود و هرگاه به نماز برمىخواستند بر خود مىماليدند . « 2 » » و حضرت رسول صلى الله عليه و آله آن قدر مشك بر خود مىماليدند كه رنگ مشك از فرق مبارك ايشان ظاهر بود . « 3 » و نقل شده كه : حضرت امام رضا عليه السلام حقّه بيرون آوردند از آبنوس و در آن خانه‌ها بود كه در هر خانه بوى خوشى بود و يكى از آن‌ها مشك بود ، « 4 » و وارد شده كه باكى نيست مشك داخل طعام كنند . « 5 » و احاديث در مدح خُلوق وارد شده و آن بوى خوشى بوده كه از چندين چيز به عمل مىآورده‌اند و يك جزوش زعفران بوده ، لكن مداومت به آن مكن و شب تا صباح بر بدن مگذار . « 6 » و روايت شده كه : « حضرت على بن الحسين عليه السلام شبى از خانه بيرون آمد و جبّه‌اى خز و عباى خز پوشيده بودند و ريش مبارك خود را به غاليه خوشبو كرده بودند ، پرسيدند از آن جناب كه در اين شب به اين هيئت براى چه بيرون آمده‌ايد ؟ ! فرمود : مىخواهم عبادت حق تعالى كنم و حوران بهشت را از خدا خواستگارى نمايم ، « 7 » يعنى : براى عبادت زينت و بوى خوش كردن سنّت است » .