1 * ( إِنَّ الله يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالإِحْسانِ ) * . . . « 1 » خداوند به عدالت گسترى و نيكوكارى فرمان مىدهد . . . ، آشكار است كه عدل و احسان چون در ميان مردم رواج يابد و تجسّم پيدا كند ، سبب پيدا شدن جامعه اى مىشود كه در آن سطح زندگى توده هاى مردم متعادل و نزديك به يك ديگر است ؛ چه عدل همگان را به « توازن اقتصادى » فرا مىخواند ، و احسان سبب « هماهنگى معيشتى » مىشود ، و اين هر دو باعث مىشوند تا سطح زندگى متوازنى براى همهء مردم فراهم آيد .
به « فصل چهل و ششم » و « فصل چهل و هشتم » ، از اين باب نيز مراجعه شود . « 2 » 2 * ( إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ ) * . . . « 3 » هر آينه مؤمنان برادران يك ديگرند . . . ، در اين شكَّى نيست كه برادرى مورد تأييد « قرآن كريم » ، تنها لفظى نيست كه بر زبان بگذرد - چنان كه در « فصل چهل و پنجم » ، از « باب يازدهم » ، « 4 » بتأكيد در بارهء آن سخن گفتيم - بلكه واقعيّتى عينى است كه بايد به مقتضاى آن و براى عملى شدن آن در ميدانهاى مختلف زندگى ، و از جمله ميدان اقتصادى و معيشتى ، تلاش بسيار به عمل آيد .
در پرتو اين ملاحظه ، اگر در ميان مردمان در استفادهء از نعمتها و موهبتها نزديكى وجود نداشته باشد ، اين را ديگر نمىتوان « اخوّت
هامش
« 1 » . « سورهء نحل » ( 16 ) : 90 .
« 2 » . ( جلد پنجم / 156 - 174 و 239 - 323 ) .
« 3 » . « سورهء حجرات » ( 49 ) : 10 .
« 4 » . ( جلد پنجم / 138 - 155 ) .