نگاهى به سراسر فصلهاى « سطح زندگى براى توده ها »
« 1 » خوانندگان بزرگوار ! اين آيات و احاديثى كه در فصلهاى گذشته در خصوص « سطح زندگى براى توده ها » ( از فصل بيست و هفتم تا فصل سى و يكم - باب دوازدهم ) از نظر شما گذشت ، نگاه اسلام را به انسان و طراز گذران زندگى او و آنچه براى وى لازم است - حتى روغن موى سر و ضرورت وجود سركه در خانه و معطَّر بودن در نماز - به خوبى مجسّم مىسازد ؟ ! و ما از آنرو به آوردن اين پنج فصل و آيات و احاديث آنها پرداختيم ، تا بر خواننده بروشنى معلوم شود كه افراد و بخشهاى گوناگون « جامعهء قرآنى » بايد از آن همه نعمتها و موهبتها - برادرانه - بهره ببرند ، چنان كه پيامبر گرامى و اوصياى او ما را به آنها راهنمايى كردهاند . و بايد همگان به اندازهء كافى از آنها در تصرّف داشته باشند ، و به خوراك بهداشتى و صحيح و استفاده از انواع خوراكيها و ميوه ها و تره بارها ، و لباسها و ازدواج و تزيين و آرايش معقول خويش و نظاير اينها و معطر بودن بويژه در روز جمعه دسترس پيدا كنند ، و امكان اقامهء دين و پرداختن به عبادت و نماز براى همه فراهم شود ، و در جمعه ها و جمعيّتها و عيدها خود را با بوى خوش معطَّر سازند ، و در پيرى به آنچه نياز دارند به وضعى بهتر برسند ؛ چرا بايد چنين باشد ، چون آنچه در آيات و احاديث ذكر شده است - اغلب - مخصوص اين فرد يا آن فرد ، و اين بخش يا آن بخش نيست ، اگر ستمهاى معيشتى و ظلمهاى ظالمان اقتصادى و اجتماعى باعث اختصاص نمىشد .
و آيا روا است كه معتقد باشيم كه چنين معيشت و گذرانى ويژهء گروههاى ثروتمند اجتماع است ، و فقيران و ناتوانان را چه حدّ آنكه از عسل و سركه و ميوه ها و خوراكهاى گوناگون بهره مند شوند ؟ و آنان را چه حقّ آنكه خود و زنانشان پاك و پاكيزه نماز گزارند ، تا چه رسد به اينكه علاوه بر پاكيزگى با اقسام موادّ معطَّر خويشتن را خوشبو ساخته
هامش
« 1 » . فصل 27 - 31 .