مسألهء ثانى عشر در اين است كه خداى تعالى صاحب حيّز نيست
قال : : و التحيّز . « 1 » اين عطف است ايضا بر قول « الزّائد » كه در متن گفته ، از جهت آن كه وجوب وجود مقتضى نفى تحيّز است از خداى - تعالى - و اين حكم متّفق عليه است نزد اكثر عقلا ، و خلاف كردهاند در اين مجسّمه .
و دليل بر عدم تحيّز واجب اين است كه اگر متحيّز باشد منفكّ از اكوان اربعه حادثه نخواهد بود ، و هر چه منفكّ نمىشود از حوادث پس آن حادث است - و بتحقيق كه سابق گذشت تقرير اين - و هر حادثى ممكن است ، پس واجب نيست ؛ و اين خلاف فرض است . و لازم مىآيد از نفى تحيّز نفى جسميّت .
مسألهء ثالث عشر در اين است كه خداى تعالى حال در غيرش نيست
قال : : و الحلول . « 2 » اين عطف بر « زايد » است ايضا ، از جهت آن كه وجوب وجود مقتضى آن است كه خداى - تعالى - نيست حال در غير ، و اين حكم متّفق عليه است ميان اكثر عقلا .
و خلاف نمودهاند در اين بعض نصارى كه قايلند به اين كه خداى
هامش
( 1 ) . كشف المراد / 293
( 2 ) . كشف المراد / 293