وَ ابْتَغِ فِيما آتاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا وَ أَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ وَ لا تَبْغِ الْفَسادَ فِي الْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ
« 1 » خطاب به قارون كه صاحب مال و دولت بوده ، شده است كه طلب بنماى به مال و دولتى كه خداوند به تو داده است در آخرت ثواب و سعادت را و فراموش منماى نصيب و بهره خود را از دنيا و مال آن و نيكى بنماى به خودت ، همچنانكه خداوند نيكى به تو فرموده است و طالب فساد در روى زمين مباش ، به جهت آنكه خداوند دوست نمىدارد مفسدين را .
و ما حصل آن است كه نصيب و بهره انسان از دنيا و مال آن ، همان صرف نمودن مال است در عبادت و ثواب آخرت ، و نيكى كردن به خود منحصر در چنين صرفى و چنين عملى مىباشد و صرف نمودن مال را در غير عبادت و امر آخرت ، مثل صرف نمودن آن در معاصى يا گذاردن و ذخيره كردن آن ، فساد در روى زمين و افساد در مال مىباشد و از اينجاست كه در حديث قدسى وارد شده است كه « يا بن آدم الى كم تقول مالى و مالى مالك من مالك الّا ما اكلت فافنيت او لبست فابليت او تصدقت فابقيت » « 2 » . يعنى اى فرزند آدم تا كى مىگويى مال من و مال من ، نيست از براى تو از مال تو مگر آنچه را كه بخورى و به خوردن فانى گردانى يا بپوشى و به پوشيدن ، كهنه نمايى يا تصدق نمائى و به تصدق نمودن براى خود باقى بگذارى .
و جناب پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به اصحاب خود فرمودند كه كدام يك از شماست كه مال خود را از مال وارث خود دوستر مىدارد ؟ جمله گفتند كه ما همه ، مال خود را از مال وارث خود دوستر مىداريم . پس آن حضرت فرمود كه مال شما آن است كه به آخرت مىفرستيد و مال وارث شما آن است كه در اينجا مىگذاريد . و در حديث است كه جمعى از فقراء به آن جناب عرض كردند كه توانگران و مالداران نعمت دنيا و آخرت ، مالك شدند و به مثل ما نماز و روزه را مىگذارند و زياده ، چونكه مال دارند زكات ، صدقات ، مبرّات ، حج ، جهاد ، آزاد كردن بنده و امثال اينها را مىكنند و ما به سبب نداشتن
هامش
( 1 ) . قصص : 77
( 2 ) . بحار 70 / 6 باب 123 و حقائق فى محاسن الاخلاق ، فيض كاشانى : 113