7 - كارگر ( و صنعتگر ، بنّا ، خيّاط . . . ) نمىتواند چيزى « 1 » را كه با مزدى معيّن قبول كرده است ، بدون آنكه كارى در آن انجام داده باشد ، با مزدى كمتر به ديگرى بسپارد .
8 - جايز بودن كاهش مزد كارگر با رضايت خود او .
9 - نبايد كارگر مغبون شود و زيان ببيند .
10 - مستحب بودن نوشتن قراردادها و پيمانها و معاملات .
11 - محترم بودن قراردادها و پيمانها و وعده ها .
12 - بيمه و تضمين اجتماعى براى كارگر .
13 - كارگر ( در مورد تلف شدن چيزى ) ضامن نيست مگر اينكه كوتاهى يا تعدّى يا خيانت كرده باشد .
14 - كار از طريق « مضاربه » و « مزارعه » و « مساقات » .
15 - كار از طريق « جعاله » .
توضيح
در كتاب ياد شده ، در توضيح « مضاربه » ( كه به شمارهء « 14 » ، از موضوعهاى فصل سوّم - هم اكنون - ياد شد ) چنين آمده است :
« كار به صورت مضاربه يكى از بهترين شكلهاى كار و سوديابى است ، كه اسلام آن را براى كارگران و مهارتداران و متخصّصان فاقد سرمايه مطرح كرده است ، كه هم احترام كارگر محفوظ است ، و هم حقوق وى - از راه سود مناسبى كه مىبرد - تأمين مىگردد ، بىآنكه ناگزير شود شروط ظالمانه و مزدهاى اندكى را كه برخى از صاحب كاران و كارخانه داران بهره كش ، و همچنين صاحبان باغها و مزارع تحميل مىكنند بپذيرد » . « و مضاربه يعنى اينكه سرمايه را صاحب سرمايه در اختيار گذارد ، و كارگر و متخصّص با آن كار كند ، و سود حاصل ميان آن دو - بر حسب توافقى از روى رضايت و اختيار - تقسيم شود ، نه زيان » .
هامش
« 1 » . مثلا : دوختن جامه و پارچه اى را ، يا ساختن بنايى را ، يا چاپ كتابى را