تعزير فجره : ماليدن فاجران 484
تعسّف : بر بيراه رفتن 470 ( نسخه بدل )
تعصّب : كينهورزى ، دشمنى 79 ، 180
تعصّب ملّت : عصبيت دين 453
تعصف : ويرانى ، نابودى 226
تعضيل : تنگ آمدن جاى بر مردمان 25 ، 113 ، 382
تعضيل : كار بر كسى تنگ گرفتن ، ايجاد معضل كردن 103 ، 141 ، 387
تعطف رجال : مهرورزى بزرگان 350
تعطيف : مهربانى كردن 383
تعظّم : بزرگى نمودن 403
تعفّر : به خاك ماليدن خود ، مجازا به معنى تعظيم كردن 17 ، 92 ، 391
تعفّف : پرهيز جستن ، پرهيزكارى كردن 91
تعفير : به زمين زدن ، به خاك ماليدن 81 ، 98 ، 119 ، 156 ، 379
تعليت قدر : بلند قدر شدن 421
تعمّج : بر خويشتن پيچيدن 251
تعميه : كور كردن ، پوشيده كردن 351
تعنّت : خرده گرفتن 79 ، 324
تعنيف : درشتى كردن ، 28 ، 395 ، 470 ، 510
تعوّث : سرگشته شدن 380
تعوّد : خو كردن 56
تعويج : كج كردن ، برگرداندن 89 ، 231
تعويذ : دعايى كه نوشته به گردن يا بازو بندند تا دفع چشمزخم و بلا كند ، 103
تعيّب : به عيب نسبت دادن ، عيب جويى 285
تعيين : برگماشتن 109
تغب آخرت : هلاكت آن جهانى 457
تغبير : گرد برانگيختن 242
تغرّب : به غربت شدن 18 ، 239
تغريد : بلند برداشتن آواز و طربانگيز ساختن 88
تغرير : در خطر هلاكت افكندن ، هلاك كردن ، كشتن 303 ، 434 ، 445
تغرير ظلمه : هلاك كردن ظالمان 484
تغريظ حيات : ستودن زندگانى 14
تغشيش : آشكار كردن بر خلاف آنچه در دل است ، 73
تغضّب : خشم كردن 180
تغطرف : بزرگمنشى 386
تف : شوخ ناخن ، ريم ناخن 104
تفاقم : بزرگ گردانيدن 139
تفتّق ياويدن : شكفتن ، نسخه بدل « شكفتن » ص 146 ، س 13
تفجّع : دردمند شدن 231
تفرّد : يكه و تنها شدن 268
تفرق سكّان : پراكنده شدن ساكنان 94
تفزّع : بترسيدن 193
تفشير : مصدر جعلى از فشردن فارسى 446
تفطّن : دريافتن ، دانستن ، هوشمندى 185
تفقّم : چانه يعنى ريش كسى گرفتن 407
تفنيد : به جهل و به خرفى منسوب كردن 28 ، 75 ، 510
تفوّه : سخن گفتن 75 ، 194
تفويض : كار واكسى گذاشتن 377
تقاعد : باز ايستادن 201 ، 348
تقبيل : بوسيدن 220 ، 257 ، 465
تقتير : تنگ گرفتن 446
تقحّل : پوست بر استخوان خشك گرديدن و خشك اندام گشتن ، 368
تقديرى : غير ارادى 343
تقديم نمودن : به جاى آوردن ، انجام دادن 38
تقديم نمودن : فراپيش كردن ، پيش انداختن 313
تقذيف : سخت دشنام دادن 28
تقريب : نزديك ساختن ، نزديك گردانيدن 84 ، 213 ، 400
روضة العقول ( فارسى ) — صفحة 780
مساهمون: محمد غازي ملطيوي
ص٧٨٠