ترجمه : سفر كنيد ، تندرست مىمانيد و توانگر مىشويد .
( ص 253 ، س 5 )
و ما لأمرئ عمّا قضى اللّه مزحل .
ترجمه : آدمى را از تقدير الهى گريزى نيست .
( ص 253 ، س 18 - 21 )
هذا الزّمان مشوم * كما تراه غشوم
الحمق فيه مليح * و العقل غثّ ملوم
از بديع الزّمان ( شرح مقامات بديع الزمان همدانى ، محمد محيى الدّين عبد الحميد ، دار الكتب العلميه ، بيروت 1979 ، ص 109 ، 110 . روايت مصرع آخر چنين آمده است : و العقل عيب و لوم ) .
ترجمه : اين روزگار مايهء نحس است ، چنانكه مىبينى ستمگر است .
در آن حماقت نمكين است و عقل بىارزش و نكوهيده .
( ص 254 ، س 5 )
إقبل معاذير من يأتيك معتذرا * إن برّ عندك فيما قال أو فجرا
ترجمه : عذر كسى را كه به عذرخواهى نزد تو مىآيد بپذير ، خواه از نظر تو راست بگويد و خواه دروغ .
( ص 254 ، س 22 )
فلا تكلّف نفس فوق طاقتها * و لا تجود يد إلّا بما تجد
از جعفر بن ابى طالب ( العقد الفريد ابن عبد ربّه ، ج 1 ، ص 70 : ما كلّف اللّه نفسا . . . )
ترجمه : بر هيچكس بيش از توان او نمىتوان تكليف كرد ، و هر دست تنها آنچه را كه دارد مىتواند ببخشد .
( ص 255 ، س 5 )
إذا طابق الكلام نيّة المتكلّم حرّك نيّة السّامع .
ترجمه : چون سخن از دل گوينده برآيد دل شنونده را تكان مىدهد .