نيايد ، و چون چنين باشد ، به نيت تعيين محتاج نباشد .
و يك نيت در اول ماه كفايت بود ، و تجديد كردن هر روزى فاضلتر بود ، زيرا كه حرمت ماه يك حرمت است ، نيتى كه واقع بود در ابتدا در همهء ماه اثر كند .
صَومِ قَضا
- رجوع به صوم شود
صَومِ إيليَا
- ( اصطلاح مذهبى ، گاهشمارى ) و از ايام مسيحيان است .
دوشنبه بعد از عيد مزمارى بود و اين صوم چهل و هشت روز باشد پس يكشنبه چهل و نهم فطر ايليا باشد مسيحيان را .
( معتقد الاماميه ص 279 ، 282 )
صَومِ شَليحين
- ( اصطلاح مذهبى ) ويژهء مسيحيان بود اين صوم هفت هفته است و شليح پيامبر بود و اعتقاد ترسايان اندر عيسى چنانست كه رسولان خود واجب كرد كه در جهان پراكنده شوند از بهر دعوت . ( بكسر شين و لام ) ( از التفهيم ص 251 )
صَومِ كَفّارَه
- ( اصطلاح فقهى ) روزهء كه به عنوان كفاره روزهخوارى و جز آن واجب شده است .
در معتقد الاماميه آمده است :
هر چيزى كه اندرون شكم رساند متعمدا در روز ، اگر خوردنى باشد و آشاميدنى و اگر نباشد ، قضا و كفارت واجب شود . و همچنين اگر در روز خود را بعمد جنب گرداند ، يا در شب جنب شده باشد و غسل نكند متعمدا تا روز در آيد ، يا بر عزم آنكه چون بيدار شود غسل كند بخسبد و بيدار شود بار ديگر بخسبد تا سوّم بار كه بيدار شود روز باشد ، قضا و كفارت واجب شود .
دليل بر فساد روزهء كسى كه جنب در روز آيد متعمدا اجماع طائفه است .
و چون به جماع كردن در روز ماه رمضان باتفاق جملهء مسلمانان قضا و كفارت لازم است ، بايد كه چون بعمد جنب در روز آرد ، همين لازم باشد ، زيرا كه همان معنى كه در آنست و آن هتك حرمت ماه رمضان است درين موجود است ، بايد كه درين نيز قضا و كفارت لازم باشد .
ديگر آنست كه ابو هريره روايت كرد از رسول ص :
« من اصبح جنبا فلا صوم له »
يعنى هر كه جنب در روز آيد وى را روزه نيست .
آنگه ابو هريره گفت : « ما انا قلته ، قاله محمد و رب الكعبه » يعنى : من نمىگويم ، اين محمد گفته است بحرمت خداى كعبه پس هر كه جنب متعمدا در روز آيد ، روزهء خود را تباه كرده است .
و هر كه بعمد روزهء خود را تباه كند ، قضا و كفارتش لازم آيد . باتفاق و دروغ گفتن بر خداى و بر رسول و ائمه عليهم السلام .
و سر به زير آب فرو بردن مرد را ، و تا سينه در آب نشستن زن را ، بنزد اكثر اصحاب موجب قضا و كفارت است .
و طريقهء احتياط اين اقتضا مىكند .
و كفارت آزاد كردن بندهايست ، يا دو ماه پيوسته روزه داشتن ، يا شصت مسكين را طعام دادن .
و دليل بر كفارت بطعام و شراب اجماع طايفه است .
ديگر آنكه رسول ص فرموده :
« من