كه قسمتى از آنها در « خيراتيه » موجود است نشان مىدهد كه آن مرحوم با همان سلاح صوفيان به جنگشان رفته است .
وى در « خيراتيه » اشعار خود را به اين تعبير نقل مىكند : بعضى از ظرفاى نكتهسنج اين ديار در جواب آنها چنين گفته است كه منظور خود اوست 1 ، آنچه گفته مىشود مشاعره ومقايسهء آقا محمّد على وشعرا و با سران صوفيه نيست ، بلكه او مىخواست چرنديات آنها را با مسخره كردن آنها با زبان خودشان جواب دهد ، ولذا به مجرد انتشار اشعارش صوفيان را سخت مفتضح مىكرد وفرارى مىداد به طورى كه سرشكسته ؛ و در كار خود حيران ومعطل مىماندند !
مثلًا : نور على شاه در يكى از اشعارش مرحوم آقا محمّد على را « جبلى » خوانده به خاطر اينكه شهر كرمانشاه در بالاى كوه وتپه واقع است و آن را ذم آقا قرار داده بود ، چنان كه در ديوان او نيز اين اشعار موجود است ، ببينيد ! يك درويش دورهگرد با سوء استفاده از طبع شعر خود چه مىگويد ؟ ! وآيا پاسخ اين چرنديات جز آن است كه مرحوم آقا محمّد على به او ومريدانش داده است ؟ مگر نگفتهاند : كلوخ انداز را پاداش سنگ است .
نور على شاه مىگويد :
ما ابر گهرباريم ، هىهى جبلى قمقم * ما قلزم زخّاريم ، هىهى جبلى قمقم
هامش
( 1 ) كتاب حاضر : 1 / 149 ، كه عبارت چنين است : « وردّش اين است كه ظرفا گفتهاند » .