و همچنين مولوى در مثنوى در حكايت مخاطبهء امير المؤمنين عليه السلام با ابن ملجم لعين چنان كه گذشت « 1 » .
وهركه خواهد كه بر مزخرفات وترّهات ايشان كمال اطّلاع به هم رساند ، مطالعهء كتاب « نفحاتِ » جامى ، و « مجالس المؤمنين » قاضى ، و « مجالس العشّاق » بايقرا ، و « تذكرة الاولياء » و « رياض الشعراء » ، و غير اينها از كتب آنها ؛ نمايد .
ومدح وتعريف بعضى از فضلاى شيعيان ، مانند فاضل متفتّن قاضى نوراللَّه شهيد شوشترى بعضى از صوفيّه را ، مبتنى است بر بعضى از مصالح ، چنان كه از مناظرات او با اهل سنّت در كتاب « احقاق الحق » و « مصائب النواصب » وغيرهما معلوم مىشود .
وخال مفضال محقّق ماهر آخوند ملا محمّد باقر مجلسى رحمه الله در آخر كتاب عقايدش به اين مضمون فرموده كه : بپرهيز از اينكه گمان بد كنى در حق « 2 » والد علّامه - يعنى جدّ أمجدِ فاضل متّقى آخوند ملّا محمّد تقى مجلسى - اينكه او از جملهء صوفيّه بوده ، يا اينكه اعتقاد به خوبى مسالك ومذاهب ايشان داشته است ، حاشا كه چنين باشد ، وچگونه چنين مىبود وحال آنكه او آشناترين اهل عصر خود بود به اخبار اهل بيت اطهار ، وعالمترين ايشان به آنها ، بلكه مسلكش زهد وورع و تقوى بود .
و در ابتداء امر اسم تصوّف را بر خود نهاد تا صوفيان به او رغبت كنند ، و از او وحشت ننمايند ، و به اين وسيله ايشان را هدايت كند ، و از اقوال فاسده
هامش
( 1 ) خيراتيه : 1 / 19 ، مثنوى : 1 / 105 - 107 .
( 2 ) الف : شأن .