121 . ميرزا يحيى مدرّس بيد آبادى
علامه اديب ، فاضل بارع لبيب و شاعر مفلق عجيب ، « 1 » فرزند ميرزا اسماعيل ، از نژاد ملا محمّد باقر محقّق سبزوارى ، كه از طرف مادر به آقا محمّد بيدآبادى عارف مشهور مىپيوندد . وى در حدود سال 1254 يا 1255 در كربلا متولد شد .
تا 16 سالگى در عتبات علوم مقدّماتى را نزد شيخ محمد باقر همدانى و فقه و اصول را از محضر شيخ انصارى ياد گرفت . نخستين شعرى كه گفت در محضر شيخ بزرگوار بود كه در معنى « حبيبى قمر بل شمس » بديهة سرود :
تشبيه رُخَت به ماه كردم * شمسى و من اشتباه كردم
در 16 سالگى به اصفهان رفت و نزد آيات عظام : حاج شيخ محمّد باقر نجفى ، صاحب روضات ، آقا ميرزا محمّد هاشم چهارسوقى ، آخوند كاشى و غيره به تحصيل پرداخت . علوم غريبه را نيز نزد حاج ملا هادى سدهى فراگرفت .
وى همواره در خانه مسكونى خود در پهلوى مسجد سيد در محلّه بيد آباد تدريس مىنمود و طلاب علوم متفرقه از عربيت و ادبيت و فقه و اصول و منطق و معانى و بيان به درسش حاضر مىشدند و چندين نفر از بزرگان از مجلس درس او بيرون آمدند . با همه فضائل و كمالات ، در سخن سرايى به مرتبهاى بلند نايل ، و از معاريف شعراى عصر خود بوده ، و اقسام اشعار خصوصاً قصيده و مخمّس و مسمّط و غيره را غالباً به سبك ميرزا جيحون يزدى ، به غايت زيبا و دلربا مى سرود كه غالباً ناسخ اشعار ديرين ، و مجالس مدّاحى و مصيبت را موجب آذين و تزيين گرديده ، هر چند كه
هامش
( 1 ) . زندگانى آية الله چهارسوقى ص 57 .