گزى « 1 » 70 . شيخ غلام حسين يزدى آبشاهى « 2 » 71 . حاج ميرزا فتح الله درب امامى « 3 » 72 . سيد فضل الله روضاتى « 4 » 73 . سيد محمد كاظم مرتضوى كرونى « 5 » 74 . آقا ميرزا مجتبى روضاتى « 6 » 75 . آيةالله سيد محمّد مقدّس بيدآبادى « 7 » 76 . شيخ محمد گرجى رشتى « 8 » 77 . شيخ محمد يزدى « 9 » 78 . حاج آقا محمد فياض « 10 » 79 . سيد محمد علوى درچه اى « 11 » 80 . آية الله شيخ محمود فرساد « 12 » 81 . آية الله حاج شيخ مرتضى مظاهرى « 13 » 82 . شيخ
هامش
( 1 ) رساله شرح حال آخوند گزى ، نسخه خطى .
( 2 ) . گلزار مقدس ص 214 .
( 3 ) . زندگانى حضرت آية الله چهارسوقى ص 174 .
( 4 ) . مزارات اصفهان ص 340 .
( 5 ) . گنجينه دانشمندان ج 2 ص 401 .
( 6 ) . مقدمه مناهج المعارف ص 291 ، تاريخ اصفهان ( انساب ) ص 499 .
( 7 ) . دانشمندان و بزرگان اصفهان ج 2 ص 910 .
( 8 ) . تراجم الرجال ج 3 ص 8 .
( 9 ) . شرح مجموعه گل ص 104 .
( 10 ) . عالم فاضل كامل . در سال 1301 يا 1302 ق در همدان متولّد شد . مدّت سه سال در اصفهان نزد آخوند كاشى ، جهانگيرخان قشقائى ، آقا سيد محمد باقر درچه اى و آخوند گزى تحصيل كرد . سپس به نجف اشرف رفت و از محضر آخوند خراسانى ، صاحب عروه و شيخ الشريعه اصفهانى بهره برده و پس از هشت سال با اخذ اجازه اجتهاد از شيخ عبدالله مازندرانى و آخوند خراسانى به همدان بازگشت و به امور دينى و تدريس در مدرسه بزرگ همدان پرداخت و از اصحاب و رفقاى غمام همدانى به شمار مى آمد . در سال 1346 ق به تهران رفت و در مدرسه سپهسالار و دانشكده ادبيات به تدريس پرداخت . در سال 1315 ش از دانشگاه تهران درجه دكترا در ادبيات و از دانشكده معقول و منقول مقام استادى را به دست آورد و صاحب كرسى تدريس در دانشگاه تهران گرديد . ر . ك : تاريخ مفصل همدان ج 3 ص 238 - 237 .
( 11 ) . بوستان فضيلت ص 261 .
( 12 ) . مفاخر يزد ج 1 ص 519 .
( 13 ) . گنجينه دانشمندان ج 3 ص 108 ، مزارات اصفهان ص 136 .