1307 ق به تبريز بازگشت . وى در تبريز صاحب كرسى تدريس شد و فضلاى فراوانى را به كام علمى رساند .
سال 1324 ق به نمايندگى مجلس شوراى ملى از سوى تبريز انتخاب شد و در جريان به توپ بسته شدن مجلس ، خانه و كاشانهاش به غارت رفت . پس از انحلال مجلس در دادگسترى استخدام شد و مستشار ديوان عالى تميز گشت . ابتلا به بيمارى ، او را در سال 1336 ق به استكهلم ، لندن و برلين كشاند و چون معالجات سودى نبخشيد ، در شب چهارشنبه سلخ جمادى الأولى 1339 ق در برلين بدرود حيات گفته ، در قبرستان مسلمين همانجا به خاك سپرده شد .
در ادبيات مهارت تام داشت و شعر را به دو زبان فارسى و عربى نيك مىسرود . در مراتب علمى وى و به ويژه ادبدانى او همين بس كه علامه ميرزا محمد خان قزوينى او را « صاحب يد طولا بل يد بيضا در ادب عربى » مىدانست . فريدون آدميت نيز به كرات از وى نام برده ، مراتب علمى او را ستوده است . همچنين بامداد از تحقيق و تدقيق علمى او ياد كرده است .
عربى سرايان آذرى زبان ( فارسى ) — صفحة 181
مساهمون: جعفر رحمن زاده صوفيانى
ص١٨١