ايشان علاوه بر دروس اصلى حوزه ، در نجف اشرف علوم ديگرى چون فلسفه ، تفسير قرآن و عقايد را نيز فرا گرفت .
حكمت و فلسفه را از محضر بزرگانى چون شيخ صدرا بادكوبهاى و شيخ عباس قوچانى و سيد عباس خاتم يزدى آموخت .
شرح منظومه را از محضر آيت اللّه شيخ هاتف قوچانى و تفسير قرآن را از سيد مصطفى خمينى و سيد محمدعلى لبنانى و عقايد را نزد آيت اللّه سيد محسن طباطبايى حكيم تلمذ نمود .
برقلهء اجتهاد
مرحوم آيت اللّه مدرسى پس از سالها تلاش و تحقيق و تتبع ، به مقام بلند اجتهاد نائل آمد . بزرگانى چون آيت اللّه شيخ صدرا بادكوبهاى و آيت اللّه مدرسى به ايشان اجازهء اجتهاد دادند . علاوه بر اين ، بزرگان ديگر نيز به ايشان اجازاتى در « نقل حديث » و « امور حسبيه » داده اند كه متأسفانه در سال 1357 شمسى كه كمونيستهاى جنايتكار در افغانستان علما را شكنجه و اعدام مىكردند ، اين مدارك در جاى خاصى دفن شده بود كه به مرور زمان در اثر رسيدن آب و رطوبت از بين رفته است .
باز گشت به كابل و هجرت دوباره به ايران
در دورانى كه فشار حزب بعث بر علما و طلاب نجف شدت گرفت و ماندن در آنجا براى علما سخت شد ، آيت اللّه مدرسى بهسودى هم نجف را ترك كرد و به كشور باز گشته و شهر كابل را براى فعاليتهاى علمى و فرهنگى خود برگزيد . مرحوم مدرسى با استقرار در كابل با همكارى دو تن از دوستانش ، حجة الاسلام سيد عابدين هاشمى و شيخ غلام نبى فاضل ، مدرسهء علميهء « مهدويه » را در سال 1355 ه - ش ، تأسيس كرد . ايشان در كنار همين مدرسه ، مسجدى نيز به همين نام ساخت كه خود در آن به تدريس و تربيت فرزندان مسلمان مشغول بود . در سال
سى و پنج عالم ( از عالمان تأثيرگذار افغانستان در سده اخير ) ( فارسى ) — صفحة 276
مساهمون: سيد محمد عارف موسوى نژاد
ص٢٧٦