پرفراز و نشيبش به كارهايى نظير تدريس ، روزنامهنگارى ، ترجمه و نمايندگى مجلس اشتغال داشت . مهمترين اثر او ديوان شعر وى است . از ديگر آثارش يكى " رسائلالتعليقات " و ديگرى " على باب سجن اءبىالعلاء " مىباشد . بيشتر قصايد ديوانش در موضوعهاى گوناگون سياسى و اجتماعى است . احساسات وطنپرستانه و عشق به ميهن در اشعارش موج مىزند . وى قوم عرب را به اتحاد و همبستگى و پيشرفت و ترقى و احياى افتخارات گذشته فرا مىخواند و نيز طرفدار پيشرفت ملل مشرق زمين است . برخى قصايد وى متضمن شكايت از جور و ستم حكمرانان خاندان عثمانى خاصه عبدالحميد دوم نسبت به مردم است . همچنين اشعارى عليه سلطهء استعمارگران انگليسى بر كشورهاى عرب بويژه عراق دارد . تربيت صحيح فرزندان و تشويق آنها به فراگيرى علم نيز در دفتر شعر رصافى به چشم مىخورد . او كه بعضا " به " شاعر مستمندان و بيچارگان " شهرت يافته ، سعى كرده است در قالب داستانهاى منظوم از سويى آلام و دردهاى آنان را به تصوير بكشد و از جانب ديگر به شيوهء تقريرى موعظه و پند به انتقاد مستقيم از نارسايىهاى جامعه و اصلاح آن بپردازد . " معروف " به آزادى زن در شوون مختلف اجتماعى باور دارد و در بعضى اشعارش اصل حجاب را به باد انتقاد گرفته است .
133 . آراء كوفيان در ابيات الفيه ابنمالك مباحث اضافه و مضاف به ياء متكلم
سيده معصومه داورپناه
استاد راهنما : سيد رضا سليمان زاده نجفى
استاد مشاور : اكرم السادات ميرممتاز
دانشگاه آزاد اسلامى فلاورجان ، 1390 ؛ كارشناسى ارشد
چكيده : ندارد .
134 . آراء و احوال و سخنان احنف بن قيس
سعيد حاتمى
استاد راهنما : رمضان بهداد
استاد مشاور : محمد على صادقيان
دانشكده زبان و ادبيات فارسى ، دانشگاه يزد ، 1375 ؛ كارشناسى ارشد
چكيده : اين رساله چنان كه از نامش پيداست به معرفى احنف بن قيس تميمى مىپردازد . احنف 5 تا 10 سال قبل از هجرت در صحراى عربستان در ميان عشيره بنىتميم يكى از عشاير قبيله بزرگ تميم متولد شد . در كودكى پدر و پدربزرگش كشته شدند . با وجود اين او مكارم اخلاق را از عمويش صعصعه و قيس بن عاصم ، كه يكى از بزرگان عرب بود فرا گرفت . به خاطر فصاحت و حملش از جوانى بر تميميان سيادت يافت و يكى از بزرگان و افراد سرشناس بصره شد . احنف در فتوحات اسلامى در ايران حضور داشت و فرمانده سپاهيان بود . بسيارى از شهرهاى ايران به دست او مفتوح گشت . در جنگ جمل بىطرف ماند و در صفين به نفع حضرت على ( ع ) وارد جنگ شد وفات او به سال 71 هجرى در كوفه بود . اين رساله يك مقدمه و 2 گفتار را شامل مىشود . در مقدمه به وجوه اهميت احنف بن قيس براى ايرانيان و نقش او در ادبيات فارسى و فتوحات اسلامى در ايران و نيز جايگاه او به عنوان يكى از هواخواهان حضرت على ( ع ) اشاره شده است و در ضمن معرفى اجمالى احنف ، تاثيرش بر علم حديث و جريانات