3 / 10 / 1380 دوشنبه درس شمارهء ( 366 ) كتاب النكاح / سال چهارم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس اين جلسه :
در اين جلسه مرورى بر مباحث گذشته پيرامون صحت عقد صبى خواهيم داشت . ابتدا استدلال به آيهء
« وَ ابْتَلُوا الْيَتامى . . . »
را طرح كرده ، دلالت آن را اخص از مدعا خواهيم دانست ، سپس طوايف مختلف روايات را بررسى كرده ، رواياتى كه به لسان « عدم جواز امر صبى » است را نيز اخص از مدعا دانسته ، رواياتى كه به لسان « رفع القلم » است را با بيان مراد از آنها دليل بر بطلان عقد او ندانسته ، و عموميت رواياتى كه در آنها عمد او خطا شمرده شده را با تقريبى خاص ممنوع و آنها را مختص به باب جنايات خواهيم دانست .
* * * براى بطلان عقد صبى به آيهء قرآن ، و بعضى روايات و اجماع و شهرت تمسك شده است .
الف ) آيهء قرآن :
متن آيه :
وَ ابْتَلُوا الْيَتامى حَتَّى إِذا بَلَغُوا النِّكاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ . . .
« 1 » .
در بحثهاى گذشته گفتيم مستفاد از آيهء شريفه اين است كه اگر صبى مستقلًا و بدون مراقبت ولى خود و استيذان يا اجازهء او براى خود عقدى انجام دهد ، چنين عقدى باطل است . اما بطلان عقدى كه صبى با انجام تمام مقدمات آن و جلب نظر
هامش
( 1 ) النساء ، آيهء 6 .