7 / 7 / 1378 چهارشنبه درس شمارهء ( 125 ) كتاب النكاح / سال دوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
بحث در ادله حرمت وطى در دبر بود ، يكى از ادله آن ، آيهء محيض بود ، به دو قسمت از آيه استدلال شده بود : 1 -
« قُلْ هُوَ أَذىً »
2 -
« فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ »
. در ادامه بحث جلسه گذشته دو تقريب بر استدلال به
« مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ »
بيان كرده به بررسى آن مىپردازيم .
* * *
الف ) استدلال به آيات قرآن در حرمت وطى در دبر :
1 ) آيهء محيض
يكى از ادلهء حرمت وطى در دبر آيهء شريفهء
« يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ . . . »
است به فرازهايى از آيه شريفه بر حرمت وطى استدلال شده است :
« قُلْ هُوَ أَذىً فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ »
اين آيهء شريفه دستور اعتزال از حائض داده است ، علت آن را « اذى بودن » بيان داشته است و اذى يعنى قذر و چون قذارتِ محل غائط بيشتر از قذارتِ موضع دم در زمان حيض است ، بنابراين اعتزال از محل غايط لازم است ، خواه در حال طهر باشد يا حيض . اين استدلال را در جلسه گذشته بررسى كرديم .
2 ) « فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ »
تقريبهاى مختلفى بر دلالت اين فراز از آيهء شريفه بر حرمت وطى در دبر شده است :
* تقريب اول : آيه مىفرمايد پس از پاكى ، از راههايى كه خداوند دستور داده است