لهم : إذهبوا إلى الجنّة به غير حساب ، قال : فتلقّاهم الملائكة فيقولون : إلى أين ؟
فيقولون : إلى الجنّة به غير حساب ، فيقولون : فاىّ ضرب أنتم من النّاس ؟ فيقولون نحن المتحابّون في اللّه ، قال : فيقولون : و أىّ شيء كانت أعمالكم ؟ قالوا : كنّا نحبّ في اللّه و نبغض في اللّه ، قال : فيقولون :
نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ
.
[ الحديث 1330 الحبّ في اللّه و البغض في اللّه ]
و فيه أيضا : في ذلك الباب ، عن إسحاق بن عمّار ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : كلّ من لم يحبّ على الدّين و لم يبغض على الدّين فلا دين له .
[ الحديث 1331 الحبّ في اللّه و البغض في اللّه ]
و فيه أيضا : في ذلك الباب ، عن سماعة بن مهران ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : إنّ المسلمين يلتقيان فأفضلهما أشدّهما حبّا لصاحبه .
[ الحديث 1332 الرّضا بالقضاء ]
و فيه أيضا : باب « الرّضا بالقضاء » عن ابن سنان ، عمّن ذكره ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : قلت له بأيّ شيء يعلم المؤمن بأنّه مؤمن ؟ قال : بالتسليم للّه و الرّضا فيما ورد عليه من سرور أو سخط .
هامش
بهشت برويد ، حضرت فرمود : پس فرشتگان آنان را ملاقات كنند و گويند : بكجا ميرويد ؟
ميگويند بدون حساب به طرف بهشت ميرويم ، پس فرشتگان ميگويند شما از كدام طايفه از مردميد ؟ ميگويند : ما دوستىكنندگان در راه خدائيم ، حضرت فرمود : پس فرشتگان ميگويند : عمل و كار شما ( در دنيا كه موجب اين گونه محبوبيت نزد خداوند گشته ) چه بوده ؟ ميگويند در راه خدا دوست ميداشتيم و در راه خدا دشمن ميداشتيم ، پس فرشتگان گويند : اجر و پاداش عملكنندگان ( بفرمان خدا ) نيك است .
( 1 ) 1330 - و نيز در همان كتاب و باب : از اسحاق بن عمار از حضرت صادق ( ع ) روايت شده كه فرمود : هر كس كه دوستى و دشمنى او براى دين نباشد دين ( كاملى ) براى او نيست .
( 2 ) 1331 - و نيز در همان كتاب و باب : از سماعة بن مهران از حضرت صادق ( ع ) روايت شده كه فرمود : همانا دو نفر مسلمانى كه يك ديگر را ملاقات ميكنند با فضيلتترين آنان كسى است كه دوستيش نسبت برفيق و يار خود بيشتر باشد .
( 3 ) 1332 - و نيز در همان كتاب : باب « رضا بقضاء » از ابن سنان از كسى كه او نامش را ذكر كرد روايت شده كه گفت به حضرت صادق ( ع ) عرض كردم : مؤمن بچه چيز ( و كدام وسيله يقين پيدا كند و ) بداند كه داراى ايمان است ؟ حضرت فرمود : بتسليم بودن و گردن نهادن براى ( حكم و مقدرات ) خداوند ، و خوشنود بودن در آنچه كه از ( مقدرات الهيه و ) موجبات سرور و شادى يا غضب و خشم بر او وارد گردد .