الباب العشرون فى الامانة و الاحتراز من الخيانة
الآيات ( 1 )
فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضاً ، فَلْيُؤَدِّ الَّذِي اؤْتُمِنَ أَمانَتَهُ وَ لْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ
! ترجمه : اگر بعضى از شما بعضى را امين سازد ، امانت باز سپارد ، و از خداى بترسد !
( 2 )
إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها
. ترجمه : در صفت مؤمنان گويد : آنان كه امانتها و عهدها نگاه دارند ، خداى شما ميفرمايد كه : امانتها با خداوند سپاريد .
( 3 )
وَ لا تُجادِلْ عَنِ الَّذِينَ يَخْتانُونَ أَنْفُسَهُمْ ! إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ كانَ خَوَّاناً أَثِيماً . يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ ، وَ لا يَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ ، وَ هُوَ مَعَهُمْ
. ترجمه : پيكار مكن از كسانى كه خيانت ميكنند با نفس خود ! كه خدا خاين بزه كار را دوست ندارد . از مردمان پنهان ميكنند خيانت ، و از خدا پنهان نمىكنند ، و خدا با ايشان است .
( 4 )
وَ لا تَكُنْ لِلْخائِنِينَ خَصِيماً !
إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْخائِنِينَ
. ترجمه :
پيكار خاينان مكن ! كه خدا خاينان را دوست ندارد .