ولى به علت بيمارى پس از يك سال اقامت به ايران بازگشت . و در سال 1329 ق مجددا به آن ديار رفت و در دروس آيات : سيد محمّد كاظم طباطبائى يزدى ، سيد محمّد فيروزآبادى ، ميرزا محمّد حسين نائينى ، شيخ ضياء الدّين عراقى و سيد ابو الحسن اصفهانى شركت جست و موفق به كسب اجازات علمى از اساتيد خود گرديد . سرانجام به ايران بازگشت و در حوزههاى علميهء مشهد مقدس ، اصفهان و قم به تدريس و تربيت طلاب پرداخت و در پايان تهران را برگزيد و اشتغالات علمى خود را ادامه داد .
ميرزا مهدى ، با بسيارى از دانشهاى روزگارش آشنا بود و در اكثر اين علوم تبحّر داشت . در فقه ، اصول ، كلام ، تفسير ، ادب و رياضى استاد بود .
بيشترين مهارت او در فلسفه و عرفان بود و تأثير تربيتى و علمى وى بر شاگردانش از طريق اين دو دانش بود .
ازاينرو ، او را مىتوان از پيروان فلسفهء متعالى صدرايى در دوران معاصر دانست . وى نه تنها يك عالم دينى متبحّر و فيلسوفى بلندپايه و عارفى آشنا به عوالم نظرى بود ، بلكه انسانى معتقد و عالمى عامل و اهل سير و سلوك بود و اين بر قدر علمى و مرتبت اجتماعى و تأثيرگذارى وى بر شاگردانش مىافزود .
ميرزا مهدى آشتيانى
از ويژگيهاى او اين بود كه در محدودهء جغرافيايى ايران و عراق و نيز در دايرهء كتاب و مدرسه ماندگار نشد و به سير و سياحت نيز پرداخت و از اين رهگذر
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 2056
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص٢٠٥٦