داراى طبع شعر و ذوق ادبى بود در اندك زمان مورد توجه ادبا و فضلا قرار گرفت .
دوست على خان معير الممالك « وزير خزانهء ناصر الدّين شاه » كه از وزراى ادبپرور بود و با فضلا و ارباب ذوق و شعر حشر و نشر داشت ، ايشان را از قم به تهران فراخواند تا عهدهدار تعليم و تربيت فرزندش « دوست محمّد » باشد .
محيط ، از جوانى طبعى روان و قريحهاى تابناك داشت و در دستگاه معير الممالك به خدمت پرداخت ، و سالهاى بعد نيز آموزگارى دوست على ثانى « اعتصام السلطنه » را عهدهدار گرديد . وى در موقع جلوس مظفر الدّين شاه به امر صدر اعظم سجع مهرى جهت پادشاه به نظم درآورد كه مقبول طبع واقع گرديد ، و مورد اكرام و انعام قرار گرفت و به لقب « شمس الفصحا » ملقب گرديد .
استاد محيط در 3 / صفر / 1317 ق بدرود حيات گفت ، و در قبرستان شيخان قم مدفون گرديد .
ديوانش براى اولين بار با تدوين و مقدمهء ميرزا حيدر على ثريا « مجد الادباء » پدر همسر محيط طبع شد ، و ثريا در مقدمهء ديوان او نوشت : « محيط شاعرى عالىقدر و صاحب فضيلت بوده ، و عمرى را با صداقت و پاكدامنى و ديانت و امانت به سر برده ، و شاعران جوان در محضر او كسب علم كرده و معرفت اندوختهاند » . و نيز نوشته است : « شخص شريفش شعر او و ادبا را سرانجمن بود ، و شعر لطيفش فصحا و بلغا را افسر سخن ، دوست و دشمن به فصاحت و بلاغت او معترف بودند ، شعر و شاعرى و صفات حميدهء ديگرش را مىستودند ، خيلى سليم العقيدة بود ، و درويش وضع ، و فقير دوست ، و بيچارهنواز و سخى الطبع ، و بهى الرأى ، و ذكى الذهن ، مسلكى خوش داشت و مشربى بىغش ، حالش همه جا محبوب بود و مقالش همه را مطلوب ، هيچگاه بدگويى نداشت ، بدخويى هم ، هميشه حقگويى مىنمود ، حقجويى هم » .
در سال 1362 ش ديوان اشعارش مجددا به همت و كوشش آقاى احمد كرمى در تهران طبع و نشر گرديد .
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 1835
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص١٨٣٥