شيخ محمّد ابراهيم صاحب الزمانى « خراسانى » ( 1293 - 1355 ق )
از وعاظ نامى ايران بود كه تولدش در سال 1293 ق در مشهد مقدس اتفاق افتاد .
خبرنگار روزنامهء اطلاعات در پى يك حادثهء ناگوارى كه براى صاحب شرح حال رخ داده بود ، مصاحبهاى انجام داده كه قسمت مهم آن را نقل مىكنيم :
س : ممكن است اسم و شهرت خود را بفرمائيد ؟
ج : اسم شيخ محمّد ابراهيم مشهور به « صاحب الزمانى » .
س : فلسفهء شهرت صاحب الزمانى چيست ؟
ج : چون هميشه كلمهء آخر حرف و ختم منبرم عبارت ( يا صاحب الزمان ) است ، به اين جهت ، به اين نام شهرت يافتهام .
س : شرح زندگانى خودتان را بفرمائيد ؟
ج : بله ، تولدم در ارض اقدس حضرت رضا عليه السّلام و پنجاه و سه سال از عمرم مىگذرد . اسم پدرم حاجى محمّد صباغ ( شغلش صباغى بود ) . بنده هم در اوّل زندگانى به شغل صباغى و همچنين ترمهبافى و قالىبافى مشغول بودم ، تا آنكه تحصيلات مقدماتى خود را در مشهد تمام كرده ، و در سال 1309 ق بعد از گردش در بعضى از بلاد خراسان عازم پايتخت ( تهران ) شدم ، پس از چند سال توقف در تهران و ذكر مصيبت خامس آل عبا ، شوق اجتهاد به سرم افتاد عزم نجف اشرف كردم . گرچه چند سالى در نجف ماندم ، ليكن موفق به اجتهاد نشدم .
نظر به شوق وافرى كه به منبر و ذكر مصيبت داشتم ، كتب مجلسى ( اعلى اللّه مقامه ) را خواندم ، و آنچه راجع به مصائب آل محمّد صلى اللّه عليه و آله و سلم بود به مقدار سى جزو قرآن عبارات عربيه جمعآورى نموده ، و در مدت سى سال كه در سفر و حضر بودم حفظ كردم . و از اين حيث در اين مدت كه بلاد معظمهء ايران را هم گردش كردهام ، در