وى در سال 1340 ق مطابق با 1300 ش در شهر نجفآباد ( استان اصفهان ) تولد يافت .
احمديان پس از تحصيل فارسى و مقدمات در آن شهر ، در سال 1315 ش رهسپار اصفهان شد و بقيّه دروس مقدماتى از قبيل : سيوطى ، مغنى و مطول نزد اساتيد آن ديار آموخت . در سال 1316 ش ( 1357 ق ) به حوزهء علميهء قم منتقل شد و شرح لمعه را نزد ميرزا محمّد على اديب تهرانى ، سيد شهاب الدّين مرعشى و سيد مرتضى علوى فريدنى و قوانين الاصول را نزد شيخ عبد الرزاق قائينى و مكاسب را نزد سيد محمّد رضا گلپايگانى و دروس تفسير نيز نزد آقاى گلپايگانى و سيد محمّد باقر قزوينى حاضر گشت .
ايشان در ذىالحجه سال 1360 ق به حج مشرف شد و در راه بازگشت ( در سال 1361 ق ) در حوزهء علميهء نجف اشرف توقف كرد . و سطوح عالى را به مدت سه سال خدمت آيتاللّه شيخ عبد الحسين رشتى به پايان برد . از سال 1364 ق به بعد در دروس خارج آيات نجف حاضر شد ، از جمله در درس حضرات آيات : ميرزا عبد الهادى شيرازى ( فقه و اصول ) ، سيد جمال الدّين گلپايگانى ( خارج مكاسب ) ، شيخ عبد الرسول جواهرى ( خارج عروه ) ، سيد محسن طباطبائى حكيم ( فقه ) ، ميرزا باقر زنجانى ( اصول فقه ) و سيد ابو القاسم خوئى ( اصول فقه ) شركت نمود و از اعضاى جلسهء استفتاى ميرزا عبد الهادى شيرازى بود و در فرصتهاى مناسب به تدريس منطق و ادبيات و سطح فقه و اصول مىپرداخت .
نامبرده در سال 1393 ق در اثر فشارهاى دولت عراق به ايران بازگشت و در قم سكونت اختيار نمود و در طول سال ، در مناسبات مختلف به نجفآباد مىرفت و مشغول خدمات دينى و اجتماعى مىشد .
از آثار او
1 - الأربعون حديثا .