بروجرد تولد يافت . در سن 6 سالگى به خواندن و نوشتن پرداخت و در ظرف سه ماه قرآن كريم را فراگرفت و با شوق فراوانى به تحصيل ادب و زبان عرب مشغول ، و در سن 15 سالگى در تحرير و نويسندگى و نوشتن انواع خطوط استاد شد . در خلال تحصيل ادبيات به سرودن شعر به زبان عربى و فارسى پرداخت . طبعش موزون ، و در ساير علوم ادبى گوى سبقت را از همگان ربود . او در بروجرد شاگرد شيخ محمّد حسين غروى بروجردى در سطوح بود .
سرانجام جهت ادامهء تحصيل و طى دروس عالى فقه و اصول عازم نجف اشرف شد ، و از محضر آيات : سيد محمّد كاظم طباطبائى يزدى ، شيخ الشريعهء اصفهانى و ميرزا عبد الهادى شيرازى و در ضمن از محضر آيات : و شيخ على شاهرودى ، ميرزا تقى شيرازى در كربلا نيز استفاده نمود .
در سال 1334 ق به امر آيتاللّه طباطبائى يزدى به ايران بازگشت و يك سالى در دزفول محضر آيتاللّه شيخ محمّد رضا دزفولى را درك كرد ، و در سال 1335 ق به بروجرد بازگشت و از محضر آيات : شيخ محمّد حسين غروى و سيد حسين طباطبائى بروجردى به مدت سال بهرهور گرديد .
در سال 1337 ق در پى حسد حاسدان و تير زهرآلود حاقدان ، نتوانست در زادگاهش زيست كند ، بار سفر را بسته و به اراك برد . در آنجا جزو شاگردان آيتاللّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى قرار گرفت ، و مورد توجه لطف و عنايت آيتاللّه سيد نور الدّين عراقى گشت .
نامبرده در نوشتن انواع خطوط مهارت داشت و خط بسيار زيبائى داشت و به ساختن معما و ألغاز علاقهء فراوانى داشت .
از جمله آثار او :
1 - مدامع العين فى مصيبة الحسين عليه السّلام .
2 - الدرر و اللآلى فى تلخيص الامالى .