وى در بلواى آسوريها ( حملهء ارامنه به آذربايجان و خوى ) و همراه مردم خوى عليه آنها ، مسلحانه مشغول مبارزه بود .
در كتاب « نابغهء علم و عرفان » دربارهاش چنين مىنويسد : شيخ محمّد صادق خوئى از علما و مجتهدين و مورد وثوق و اعتماد اهالى بود .
آقاى شيخ عبد الحسين فقيهى خوئى كه از فقرا مىباشد نقل كرد كه : نامبرده در نجف اشرف با جناب حاج شيخ عبد اللّه حائرى مازندرانى آشنايى و مباحثهء درسى داشته و براثر آشنايى با ايشان متمايل به فقر شده ، به گناباد رفت و خدمت جناب حاج ملا سلطان محمّد رسيده ، راهيابى به فقر شد و مدت سه سال تمام براثر محبت و علاقهء كامل در آنجا توقف داشته و به استفاضهء روحى و استفادهء علمى از محضر آن جناب مشغول بود . سپس مأمور مراجعت شده و يك سال در تهران خدمت جناب حاج شيخ عبد اللّه ماند . بعدا به خوى مراجعت نمود و در آنجا متوقف ، ولى علاقهء قلبى او بهسوى گناباد بود . پس از جناب حاج ملا سلطان محمّد به قصد تجديد عهد به طرف گناباد حركت كرد ، ولى در قم به بهشت جاودان شتافت .
در « تاريخ خوى » مهر وى در پاى سند تعيين « حسنعلى ميرپنجه » به عنوان « حكومت خوى » با مهر بيضوى با سجع ( المتوكل على اللّه محمّد صادق ) در 15 / شعبان / 1336 ق و توضيح مؤلف در ذيل مهر بدين عبارتست : ( مرحوم آقا شيخ مهر صادق پيشنماز و عالم روحانى محلّهء قاضى ) .
در تذكرة الفضلاء نوشته كه : وى در حدود سال 1338 ق با خانوادهاش به عتبات رفته و در نجف اشرف وفات نمود و در همانجا مدفون گشت . كه محل مهاجرتش به عتبات و محل دفن دچار اشتباه شده است .
و صحيح آن است كه ايشان در اواخر عمر به قم رسيده و در همانجا به رحمت ايزدى پيوسته ، و در قبرستان شيخان مدفون گرديده است . اين مطلب بنا بر نقل
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 1688
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص١٦٨٨