موسوى است و با 23 واسطه نسبش ، به ابراهيم مجاب فرزند محمّد عابد فرزند امام موسى كاظم عليه السّلام مىرسد .
پدر و اجداد سلطان الواعظين در تهران سكونت داشتند . و او خود ، در ماه ذىالقعده 1314 ق در آن شهر متولد گرديد و در دامان پدرى دانشمند و سخنور پرورش يافت .
تحصيلات مقدماتى و عالى
وى پس از طى دوران كودكى جهت آموختن مقدمات علوم دينى يعنى ادبيات ، وارد « مدرسه پامنار » تهران شد و نزد اساتيد وقت دروس ادبى را فراگرفت .
در سال 1325 ق يعنى اوايل انقلاب مشروطيت همراه پدر خود - كه از ياران و همفكران آيتاللّه شيخ فضل اللّه نورى بود - از تهران اعراض و چندى در كرمانشاه توقف و پس از آن به عتبات عاليات عراق مهاجرت كرد . در كربلاى معلا به مدت دو سال و اندى ، قسمتى از سطوح را نزد آيات : شيخ غلامحسين مرندى و ميرزا على شهرستانى تلمذ كرد .
در سال 1328 ق در پايان دورهء استبداد و پيروزى مشروطهخواهان ، او همراه پدر خود به ايران مراجعت و در كرمانشاه در اثر استدعاى اهالى و خواهش بزرگان در آن سامان اقامت نمود ، كه هم پدر و هم پسر به نشر معارف و وعظ و ارشاد اشتغال ورزيدند .
در سال 1345 ق پس از زيارت عتبات مقدسه به هندوستان رفت ، و موفق شد كه خدمات شايانى به مذهب تشيّع نمايد .
در سال 1351 ق به قم مقدس رهسپار شد و دروس خارج فقه و اصول را از محضر آيات : حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى ، سيد محمّد حجت كوهكمرى و سيد محمّد تقى خوانسارى استفاده نمود .
ايشان دروس عالى حكمت و فلسفه را خدمت استاد دوران و حكيم زمان