ويژگيهاى فردى
ايشان نسبت به سادات بنى الزهراء عليها السّلام و بزرگان و اهل علم فروتن بود و علاقهء زيادى اظهار مىكرد ، منزلش به روى همگان باز بود .
نماز شبش ترك نمىشد ، و همواره و هميشه مشغول خواندن قرآن كريم و دعاهاى مختلف بود ، راز و نياز و اذكار از لبش ترك نمىشد . وى علاوه بر معالجات عمومى ، كارهاى : جرّاحى ، كحّالى ، دندانپزشكى و . . . انجام مىداد ، و زياد مقيد به پول نبود .
رفقاى ايام تحصيل خود در اصفهان ، مانند : ميرزا جعفر تيدجانى خوانسارى و سيد عباس مصطفوى دارانى و ديگران را تا آخر عمر ترك نكرد ، و با آنان معاشرت و مراوده داشت .
او يك سفر به خانهء خدا رفت و مراسم معمول را به جاى آورد ، و دو سفر به زيارت مشهد ثامن الحجج عليه السّلام موفق شد . بعضى از املاك شخصى خود را وقف طلاب مدرسهء مريم بيگم خوانسار نمود ، و كتابخانهاش از طرف فرزندانش به آستان قدس رضوى اهدا گرديد .
ارتحال بهسوى معبود
دكتر زهرائى در اثر كهولت سن چند سال آخر عمر خود ضعيف و ناتوان شده بود ، و در اثر بيمارى مزمن به تهران منتقل شد ، ولى معالجات سودى نبخشيد و در ذىالقعده / 1383 ق برابر با فروردين / 1343 ش به ملكوت اعلى پيوست ، و جان به جانآفرين تسليم نمود ، و پيكرش در قبرستان حاج شيخ قم به خاك سپرده شد .
او چند فرزند فاضل و دانشدوست ، از خود يادگار گذاشت كه عبارتند از :
1 - آقا مرتضى ، كه در نوجوانى فوت شد .
2 - استاد فضل اللّه زهرائى ، متولد سال 1284 ش در خوانسار كه فعلا در تهران سكونت دارد . او نويسندهء كتابهايى چند دربارهء تاريخ شهر خوانسار و چند