استاد دانشگاه تهران
در مهر / 1312 ش به دعوت دكتر ولى اللّه نصر به عنوان استاد ادبيات عرب در دانشسراى عالى به تدريس پرداخت . و در سال 1315 ش به مقام استادى دانشگاه تهران رسيد و به تدريس فلسفه در دانشكدهء ادبيات همت گماشت و شاگردان بسيارى را تربيت كرد .
در سال 1321 ش به استادى دانشكدهء معقول منقول رسيد ، و تا سال 1333 ش كه بازنشسته گرديد رسما تدريس مىنمود ، و پس از آن تاريخ به تدريس خود بهطور خصوصى ادامه داد .
استاد حسنزادهء آملى دربارهء استاد تونى نگاشتهاند :
« . . . حقّا جناب استاد فاضل تونى ، اديبى به تمام و كمال و قلمى شيوا و رسا داشت . به ويژه قلم فارسى او بسيار دلنشين بود و در انشاى نثر فارسى توانا بود . . .
استاد علامه شعرانى قدّس سرّه فرمودند : من كه به سن شما بودم و در تهران درس مىخواندم ، در همان وقت آقاى فاضل تونى از اساتيد حوزهء علمى اصفهان بوده است ، و آوازهاى به سزا داشت و شهرت علمى تمام » .
آيتاللّه طباطبائى بروجردى كه با ايشان در درس ميرزا جهانگير خان شركت مىكرده ، دربارهء ايشان نوشته : « عماد العلماء و المتألهين » .
از آثار اوست :
1 - تعليقه بر شرح فصوص الحكم .
2 - منتخب نهج البلاغة .
3 - صرف ، صرف و نحو و قرائت .
4 - منتخب كليله و دمنه و وفيات الاعيان ، با شرح لغات مشكل اين دو اثر .
5 - منطق .
6 - حكمت قديم ( تقريرات مترجمله ) .